[AU Fiction : Attack on Titan]
Title : Florist of Destiny
Pairing : Levi x Eren
Rate : PG
Type : Slice of life, Shounen-Ai, Romance
-------------------------------------------------------------------
Chapter One
- Acacia -
…ดอกอาคาเซีย หมายถึง
ความรักที่เก็บซ่อนไว้ ความรักที่ปิดบัง ความรักที่มองไม่เห็น…
“เอเลน ตื่นได้แล้วลูก
เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ”
หญิงวัยกลางคนในชุดผ้ากันเปื้อนที่กำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตาส่งเสียงเรียกคนที่ยังไม่ยอมละจากเตียงอุ่นๆ
ในขณะที่สาวน้อยผู้มีผมดำสลวยเดินลงมาจากบันไดในชุดนักเรียนเรียบร้อยพร้อมที่จะไปโรงเรียนแล้ว
“มิคาสะจ๊ะ ไปปลุกเอเลนให้หน่อยนะ เจ้าเด็กคนนี้นี่ นิสัยเสียจริงๆเลย” คลาร่าไหว้วานเด็กสาวผู้เป็นเหมือนลูกอีกคน แม้จะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันก็ตาม
“ค่ะ
คุณน้า”
ร่างเพรียวสมส่วนหันหลังกลับเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านเดี่ยวขนาดกลาง
ที่โดยรอบนั้นปลูกต้นไม้และดอกไม้เอาไว้นานาชนิด
ราวกับสวนพฤกษศาสตร์ขนาดย่อมๆเลยก็ว่าได้
หญิงสาวเปิดประตูไม้สีน้ำตาลเข้มเข้าไป บนเตียงมีก้อนผ้านวมที่ขยุกขยุยกองอยู่ราวกับดักแด้จอมขี้เกียจ
มิคาสะส่งเสียงเรียกไม่เบานักแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าหนอนดักแด้จะขยับตัวเลยซักนิด
“เอเลน…ถ้าไม่รีบลุกจะไปโรงเรียนสายเอานะ”
“อือ…ขออีกห้านาทีนะ……” เสียงงึมงำดังจากด้านในผ้านวมหนานุ่ม
หญิงสาวถอนหายใจเบาๆก่อนจะเรียกอีกครั้งอย่างไม่ละความพยายาม “เอเลน
มันสายแล้วนะ” ทว่าคนที่ถูกเรียกก็เพียงขยับตัวเบาๆทำท่าจะหลับต่อ
มิคาสะจึงตัดสินใจในที่สุด
เธอเดินหันหลังกลับไปที่ประตูก่อนจะตะโกนด้วยเสียงที่ค่อนข้างดังอย่างจงใจจะให้คนในผ้านวมได้ยินชัดๆ
“คุณน้าคะ
เมื่อคืนนี้เอเลนมัวแต่เล่นเกมจนนอนดึกอีกแล้วค่ะ…” ยังไม่ทันสิ้นเสียงของเด็กสาว
ร่างโปร่งก็ลุกพรวดจากเตียงวิ่งลงไปยังห้องนำด้านล่างอย่างรวดเร็ว
“แม่ครับ!!! ผมเปล่านะ!!!”
สาวน้อยผู้มีใบหน้าเค้าโครงเหมือนชาวเอเชียได้แต่ส่ายหัวเล็กๆอย่างระอาก่อนจะลงไปข้างล่าง
“เอเลน!! แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าคิดจะนอนดึกต้องบังคับให้ตัวเองตื่นเช้าให้ได้น่ะ
นี่เรายังต้องให้มิคาสะไปปลุกแทบทุกเช้าเลยนะ”
เสียงบ่นของมารดาราวกับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปอย่างไร้ที่ติ เอเลนรีบกวาดข้าวในชามจนหมด
มือก็คว้ากระเป๋านักเรียน ใส่รองเท้าแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับตะโกนบอกคนในครัว
“ไปก่อนนะครับ!”
ร่างโปร่งวิ่งมาเรื่อยๆอย่างสม่ำเสมอท่ามกลางอากาศยามเช้าที่ไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป
ข้างทางที่เดินอยู่นั้น
ด้านหนึ่งคือคลองแคบๆที่เอเลนชอบมาเล่นน้ำในช่วงหน้าร้อนเมื่อตอนเด็ก
ส่วนอีกฝั่งนั้น เป็นที่ตั้งของสวนพฤกษศาสตร์ประจำเมือง
ที่ที่เขาชอบมาขลุกอยู่บ่อยๆในเวลาที่ไม่มีใครเล่นด้วย
หลังคาเรือนกระจกสูงทีสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้านั้นดึงดูดเชิญชวนให้เข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว ดอกสีขาวนวลเด่นอยู่ไกลๆ
สองเท้าในรองเท้านักเรียนเดินเข้าไปยังสถานที่แห่งความทรงจำอย่างไม่รู้ตัว
สวนพฤกษศาสตร์ในยามเช้านั้นมีกลิ่นไอดินลอยกรุ่นจากการรดน้ำต้นไม้ในช่วงเช้า
แสงแดดกระทบหยดน้ำตามใบของพืชต่างๆส่องประกายสีรุ้งสวย เอเลนเดินผ่านต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่าจนมาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ที่มีดอกสะพรั่งอยู่เบื้องหน้า
พร้อมกับกลิ่นหอมจางที่ชวนให้รู้สึกฝัน
…ต้นอาคาเซีย…
ดวงตาสีเขียวจับจ้องที่ดอกสีขาวนวล
ในใจนั้นล่องลอยคิดไปถึงช่วงเวลาในอดีตเมื่อครั้งยังเป็นเด็กซนตัวน้อย
วิ่งเล่นไปมาในที่แห่งนี้อย่างไรเดียงสากับใครบางคนซึ่งตอนนี้อยู่ห่างไกลกันเหลือเกิน
ภาพเหตุการณ์ในวันเก่าๆ ยังคงฉายซ้ำอยู่ในความคิด
…พี่ชายข้างบ้านที่เอาแต่ทำหน้าหงุดหงิดตลอดเวลาคนนั้น…
…ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง
จะยังสบายดี แข็งแรงเกินมนุษย์เหมือนเดิมอยู่รึเปล่านะ…
ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าไหร่ที่เขาหยุดยืนเหม่ออยู่หน้าต้นไม้สูงใบเขียวชอุ่มนั้น
จนกระทั่งมีเสียงเตือนเบาๆจากมือถือว่ามีข้อความเข้า เอเลนเปิดดูและพบว่าเป็นข้อความจากมิคาสะที่ดูเหมือนจะถึงโรงเรียนเรียบร้อยแล้วและไม่เจอเอเลนที่ห้อง
[เอเลน
อยู่ที่ไหนน่ะ? ทำไมไม่มาโรงเรียน จะสายแล้วนะ]
เด็กหนุ่มถึงกับสะดุ้งรีบมองนาฬิกาที่ข้อมือตัวเอง
และพบว่าอีกสิบห้านาทีจะได้เวลาขึ้นเรียน
หนุ่มน้อยรีบวิ่งออกมาอย่างเร่งรีบ
ขณะที่วิ่งออกมาจากประตูสวนนั้นก็ได้สวนกับใครคนหนึ่งแต่ไม่ได้สนใจ
เพราะขณะนี้
เป็นห่วงอยู่เพียงอย่างเดียวคือการไปเรียนให้ทันเวลา
เพื่อที่จะได้ไม่โดนแม่บ่นจนหูชาอีก
“กว่าไปถึงโรงเรียนใช้เวลาจากบ้านไปโรงเรียนก็ตั้งแปดนาที
แล้วฉันจะไปทันมั้ยเนี่ย!?”
บ่นพึมพำระหว่างทางที่วิ่งไป
สวนกับจักรยานแม่บ้านสองสามคันและกลุ่มคนทำงานที่เริ่มออกไปทำงานกันแต่เช้า รถบนถนนยังคงไม่เยอะมากเท่าไหร่
เอเลนได้แต่เร่งฝีเท้าด้วยความกลัวว่าประตูโรงเรียนจะปิด
ระหว่างทางก็เกือบจะชนกับเด็กนักเรียนหญิงและกลุ่มแม่บ้านอยู่สองสามครั้ง ได้แต่ผงกหัวให้อย่างรีบๆแล้ววิ่งสุดฝีเท้าต่อ
“ไอ้บ้าตรงนั้นน่ะ!!
จะรีบไปตายที่ไหนฟะ!!!”
เสียงตะโกนคุ้นหูดังมาจากอีกฟากของถนน
เมื่อหันไปมองก็พบต้นเสียง เด็กหนุ่มผอมยาวเก้งก้างในชุดยูนิฟอร์มเดียวกันผู้เป็นเจ้าของใบหน้ากวนๆกำลังคร่อมจักรยานคันเก่ง
“รีบไปโรงเรียนต่างหากล่ะไอ้บ้าแจน!!!”
ตะโกนด่ากลับไปก่อนจะผ่อนฝีเท้าลงเล็กน้อยเป็นการพักหายใจ แจน กิลชูไตน์ปั่นจักรยานข้ามถนนมาหาเอเลน เด็กหนุ่มกระโดดซ้อนท้ายหนึ่งในเพื่อนสนิททันทีด้วยความคุ้นเคย พลางออกคำสั่ง
“เอ้า
ปั่นให้มันเร็วกว่านี้อีกหน่อยไม่ได้เหรอวะ ฉันไม่อยากไปสายนะเฟ้ย
ขี้เกียจฟังแม่บ่น”
“แกมาปั่นเองมั้ยเล่า!!!” ปากด่ากลับไปอย่างอัตโนมัติ
แต่ขายาวๆก็ไม่ได้หยุดปั่นหรือช้าลงแต่อย่างใด เพราะรู้ดีว่าไม่ใช่เวลาจะมาเล่นอะไรกัน ถ้าไปสายล่ะก็
อาจจะโดนสั่งขัดห้องน้ำหนึ่งอาทิตย์เลยทีเดียว
ไม่นานนักรั้วกำแพงโรงเรียนก็ปรากฏสู่สายตา นักเรียนจำนวนค่อนข้างมากพากันเดินผ่านประตูไปอย่างเร่งรีบ
โดยมีสารวัตรนักเรียนทำหน้าที่ยืนเฝ้าอยู่อย่างเป็นระเบียบ
“ไปล่ะ
ขอบใจนะเว้ยแจน!!”
เอเลนโดดลงอย่างรวดเร็วแล้วโบกมือให้แจนที่ต้องปั่นจักรยานไปเก็บที่โรงจอด
แล้ววิ่งเข้าไปในอาคารเรียนสีเทาอ่อนอย่างว่องไว
ขึ้นบันไดไปยังชั้นสามก็พบกับห้องของชั้นมัธยมต้นปีสามห้อง 4 ก่อนจะก้าวเข้าไป ในห้องนั้นมีคนอยู่ก่อนแล้วไม่มากไม่น้อย
หนึ่งในนั้นคือมิคาสะที่หันมาพอดี
ก้าวเท้าเข้าไปหาสาวน้อยผมดำพลางโยนกระเป่านักเรียนไว้ที่โต๊ะริมหน้าต่างเกือบหลังห้องก่อนจะวิ่งออกไปนอกห้องอีกครั้ง
ไม่ลืมตะโกนบอกเด็กสาวร่วมบ้านเดียวกัน
“เดี๋ยวมานะมิคาสะ! ฝากบอกแจนด้วยว่าเจอกันที่โรงยิม!!”
ว่าแล้วก็วิ่งหายไปท่ามกลางเด็กนักเรียนคนอื่นบนชั้นระเบียง มิคาสะได้แต่ส่ายหน้าระอาเบาๆ
ก่อนจะเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างพลางครุ่นคิดไปไกล ...ท้องฟ้าสีครามสดใส เมฆสีขาวปุยละเอียดที่ลอยล่องไปอย่างอิสระ
ชีวิตปีสุดท้ายในฐานะเด็กม.ต้นของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นแล้ว…
…ได้แต่หวังว่าจะมีแต่เรื่องดีๆตลอดทั้งปี…
…ดอกอาคาเซียที่บานสะพรั่ง…
…ไม่นานก็ร่วงโรยปลิดปลิวไปตามสายลม…
…ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้มานาน…
…อีกไม่นานคงได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำในใจออกไป…
ร่างสันทัดของชายหนุ่มในชุดสูท ยืนมองดอกสีขาวนวลที่เห็นเด่นเป็นสง่าจากริมทาง สองเท้าก้าวไปในอาคารเรือนกระจกขนาดใหญ่ สวนกับเด็กม.ต้นที่วิ่งออกมาอย่างเร่งรีบ เสียงบ่นพึมพำที่ดังลอยมาจากเจ้าเด็กที่วิ่งไป
คลับคล้ายคลับคลาเหมือนใครบางคนที่อยู่ในความทรงจำ
แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนักเพราะกำลังสนใจกับสิ่งอื่นมากกว่า เจ้าของผมสีนิลหยุดอยู่ตรงหน้าต้นไม้ใหญ่
ที่สะพรั่งไปด้วยดอกสีขาวนวลและกรุ่นกลิ่นหอมจางๆ
สถานที่แห่งความทรงจำ
…อาคาเซีย…
…ตอนนี้คงจะโตขึ้นมากแล้วสินะ เจ้าเด็กนั่น…
…เจ้าเด็กข้างบ้านที่คอยแต่จะสร้างความรำคาญใจให้เสมอ…
“เอเลน…” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อของคนที่มักจะพาแต่ปัญหามาให้ตลอด
แต่กลับเป็นคนเดียวที่ยังคงไม่อาจลบเลือนไปจากห้วงความคิดได้แม้ซักวินาที
ดวงตาสีเทาเข้มทอดมองพวงดอกไม้สีจางตรงหน้า
ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสกับกลีบของดอกที่ห้อยย้อยลงมาจากกิ่งต่ำอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากคมยกมุมขึ้นเล็กๆ
“ฉันกลับมาแล้ว…”
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Chapter
One - Acacia : End
