Short Fiction : Attack on Titan (Levi x Eren) – Trick or Treat?

[Short Fiction : Attack on Titan – Happy Halloween]

Title  : Happy Halloween (Special) - Trick or Treat?

Pairing  :  Levi  x  Eren

Rate  :  PG - 15

Type : Slice of life,Comedy,Shounen-Ai

*หมายเหตุ : เป็นตอนพิเศษที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องฟิคหลักแต่อย่างใด แต่ยังคงคอนเซ็ปต์รีไวล์เอเลนเหมือนเดิมนะคะ ^^

ในค่ำคืนที่แสนจะครึกครื้นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาซึ่งเหล่าเด็กน้อยทั้งหลายต่างพากันตื่นเต้นดีใจและสนุกสนานไปกับเทศกาลวันฮาโลวีนในทุกๆวันที่ 31 ตุลาคม ของทุกๆปี ในหมู่บ้านเล็กๆและเงียบสงบนั้นถูกประดับประดาไปด้วยแสงไฟหลากสีสันและสัญลักษณ์ของวันฮาโลวีนเช่น แจ็คโอแลนเทิร์นเจ้าฟักทองแกะสลัก คอสตูมแฟนซีต่างๆไปจนถึงกิจกรรมที่สำคัญอีกอย่างนึ่งที่เรียกว่าเป็นสีสันของวันฮาโลวีนนั่นก็คือ เกม ‘Trick or Treat’

เสียงเคาะประตูบ้านแล้วบ้านเล่าพร้อมกับขบวนการภูตผีปีศาจตัวน้อยที่พากันออกล่าขนมและลูกอมไปจนถึงของหวานต่างๆ ทำให้บรรยากาศนั้นอบอวลไปด้วยรอยยิ้ม เว้นแต่สำหรับบ้านหลังหนึ่งที่อยู่เกือบท้ายหมู่บ้านติดกับป่าที่ซึ่งร่ำลือกันว่าเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย

“...เหลือบ้านนั้นหลังสุดท้ายแล้วสิ ไปโจมตีกันเถอะพวกเรา!” เด็กน้อยในชุดพ่อมดสีสดเอ่ยอย่างกระตือรือร้นหากแต่กลับถูกเพื่อนร่วมขบวนการห้ามปราม

“นายเพิ่งมาอยู่ที่นี่เลยไม่รู้ล่ะสิว่าบ้านหลังนั้นน่ะ เค้าลือกันว่ามีผีหรือปีศาจอยู่นะ!!!” เด็กสาวในชุดปีศาจแมวเหมียวเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ผีปีศาจมีจริงที่ไหนกันเล่า!!! อย่ามาปอดแหกหน่อยเลยน่า พวกผู้หญิงขี้กลัวกลับบ้านไปก่อนเลยไป ให้คนแมนๆเขาจัดการเอง” เด็กชายตัวใหญ่ที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยอย่างอวดเก่งพลางักคิ้วใส่สาวน้อยทั้งหลายที่พากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“โอ๊ย!!! กะอีแค่ผีฉันไม่กลัวหรอกนะ ฉันจะไปด้วย!!” เด็กหญิงตัวเล็กท่าทางห้าวหาญเดินแยกออกมาสมทบกับกลุ่มเด็กผู้ชายก่อนจะพากันเดินไปยังบ้านไม้สีทึมเทาที่อยู่ใต้เงาไม้มืดสลัวยามค่ำคืน เด็กผู้หญิงที่เหลือจึงรีบเดินตามไปด้วย

ก๊อก ๆ ๆ ...

“........” เหล่าผู้กล้าหาญตัวจ้อยพากันรอคอยประตูเปิดอย่างใจจดใจจ่อ แต่เวลาที่ผ่านไปและสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบ ก็ทำให้เกิดอาการลังเลไม่แน่ใจขึ้นมา

“หรือว่ามันจะเป็นบ้านร้าง.... โอ๊ะ!!” ทุกคนสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆประตูบานนั้นเปิดออกโดยมีแสงเทียนเรืองรองสว่างออกมา พร้อมกับร่างๆหนึ่งที่เป็นผู้เปิดประตู เด็กๆพากันทำหน้าที่ของตัวเองพร้อมรอยยิ้มล่าทางแสนสดใสน

“Trick or Treat!!!! จะส่งขนมมาให้แต่โดยดีหรือจะต้องเจ็บตัวก่อน เลือกซะ!!!”

“.........”

“..........”

“...มันรบกวนคนอื่นเขาไม่ใช่รึไงหา? เจ้าพวกเด็กบ้า” เสียงทุ้มติดจะโหดเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดน้อยๆบวกกับแสงไฟที่สะท้อนใบหน้าจนดูมืดดำไปชั่วขณะพร้อมกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมา ทำให้เด็กๆเริ่มใจไม่ดี หลายคนเริ่มหลบหลังเพื่อนตัวเอง

“อยากตายสินะ เจ้าพวกเด็กนารำคาญนี่....” สายตาเย็นเยียบทำให้เด็กขี้แยบางคนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ หากแต่เสียงกังวานใสของใครอีกคนที่ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมหวานที่ลอยอวลมาในอากาศพร้อมกันที่ด้านหลังก็ดูราวกับเทวดามาโปรดทันเวลาพอดี

“อ๊ะ มากันแล้วเหรอ รีไวล์ซังอย่าไปแกล้งเด็กๆแบบนั้นสิครับ มาๆ มาเอาขนมไปกันเลยนะ” ชายหนุ่มในเสื้อยืดสีน้ำตาลอ่อนกับกางเกงนอนสีเข้มพร้อมกับผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีฟ้าสิ่งยิ้มให้พร้อมกับจัดแจงช่วยใส่ขนมอย่างใจดี ในขณะที่คนที่ทำหน้าที่มาเปิดประตูนั้นกลับทำเพียงยืนนิ่งมองอยู่เงียบๆ

“อะ..เอ่อ พี่ชาย อยู่บ้านนี้มานานแล้วหรือยังฮะ?” เด็กผู้ชายที่ใส่แว่นตากลมๆในชุดแวมไพร์เปื้อนเลือดเอ่ยถาม เมื่อมองสำรวจรอบๆแล้วเหมือนที่นี่เพิ่งจะมีคนเข้ามาอยู่ไม่นานนักนี่เอง

“ใช่แล้วล่ะ พอดีฉันเพิ่งมาจากต่างเมืองน่ะ”

“เสร็จแล้วรึยัง? รีบๆออกไปกันได้แล้ว ฉันจะนอน” เสียงคนหน้าบูดที่ยืนจ้องอยู่เอ่ยตัดบทเชิงไล่พร้อมแผ่ออร่าทะมึนออกมาทำให้เด็กๆรีบกรูกันออกไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว เมื่อร่างแกร่งจะเดินไปปิดประตูนั้นก็บเด็กหญิงแฟรี่ตัวน้อยยืนอยู่สั่นๆ

“เอ่อ... สุขสันต์วันฮาโลวีนนะคะ!!” แล้วเจ้าตัวก็รีบวิ่งตามเพื่อนๆไปอย่างรวดเร็ว

“รีไวล์ซังนี่นะ ไปไล่เด็กๆแบบนั้นทำไมกันครับ ผมยังมีคุกกี้กับขนมปังเหลืออยู่ตั้งเยอะแท้ๆ อุตส่าห์อบตั้งนาน” หนุ่มน้อยในผ้ากันเปื้อนบ่นงึมงำ รีไวล์เหลือบมองก่อนจะเอ่ยเรียบๆ

“เอเลน...นายเองก็โตไม่น้อยแล้วนะ” ประโยคสั้นๆแต่ความหมายมากมายทำเอาเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวหน้าบูดไปทันที ก่อนจะถอนใจออกมากับคำพูดร้ายกาจของคนๆนี้ที่เคยชินมานักต่อนักแล้ว

“เฮ้อ... ผมไปเก็บกวาดครัวก่อนแล้วกันนะครับ... อ๊ะ” ไม่ทันจบประโยคร่างทั้งร่างก็ถูกรั้งเข้าหาอกแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเกือบล้มทับคนที่มี่ส่วนสูงน้อยกว่าตนเกือบสิบเซ็นหากแต่ความแข็งแรงของเจ้าของมือที่ยึดแขนไว้ทำให้ยังทรงตัวอยู่ได้ แสงไฟนวลสะท้อนผิวทำให้หน้าที่ดูติดจะหวานอยู่แล้วนั้นละมุนกว่าเดิมที่ดวงตาสีรัตติกาลของคนตรงข้ามสะท้อนภาพนั้นชัดเจน

“เอ่อ...รีไวล์ซังครับ ผมยังไม่ได้ล้างมือเลย แถมตัวยังมีแต่กลิ่นขนม...” หากแต่เจ้าตัวดูไม่ใส่ใจคำพูดนั้นโดยโน้มหน้าคมเข้ามาประชิดอย่างนุ่มนวลก่อนจะกระซิบถ้อยคำบางอย่างข้างๆหูหนุ่มน้อยซึ่งมีผลทำให้หน้าใสๆขึ้นสีจัดทันตา ก่อนจะพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนที่กักตัวไว้อยางแน่นหนานั้น

“ผมต้องไปล้างจาน เก็บของในครัวอีกเยอะเลยนะครับ” หากแต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร คนตรงหน้าก็ดูจะไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆเสียแล้ว ริมฝีปากนั้นเริ่มซุกซนไปตามคอเนียนและแก้มนวลอย่างเอาแต่ใจจนคนท่ได้รับสัมผัสนั้นเขินจนแทบจะหลอมละลายไปตรงนั้น

“อื้อ...ไม่เอาครับ อย่า...” คำสุดท้ายถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากคมทาบทับอย่างรวดเร็วไม่รอคำประท้วงใดๆ มือหนาเลื่อนไล้สัมผัสอย่างแผ่วเบา และโดยไม่ทันรู้ตัว ทั้งเสื้อและกางเกงก็ถูกปลดออกไปจากร่างกายขาวเนียนทีเริ่มแดงเรื่อเพราะความร้อนแรง เหลือไว้เพียงผ้ากันเปื้อนสีหวานที่ปกคลุมร่างกายนั้นเพียงสิ่งเดียว เมื่อร่างโปร่งเริ่มอ่อนแรงเพราะการกระทำรุกรานนั้นก็ยึดบ่าแกร่งไว้เป็นหลักก่อนจะฝังหน้าลงกับไหล่นั้นพร้อมประโยคสุดท้ายที่เจ้าเด็กเกเรในอ้อมแขนกระซิบถามเบาๆ เพราะคำถามนั้น ทำให้ถ้อยคำก่อนหน้าที่เขาถามเจ้าของผมสีน้ำตาลดังขึ้นอีกครั้งในหัวอย่างไม่ได้ตั้งใจ

...ตัวนาย...หอมเหมือนขนมเลยนะ...

...ฉัน...กินได้ไหม?....

รีไวล์ตัดสินใจช้อนอุ้มร่างเอเลนเข้าห้องไปอย่างรวดเร็วพร้อมประตูห้องนอนที่งับปิดลง

“Trick or Treat?”

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เป็นฟิคสั้นตอนพิเศษเนื่องในวันฮาโลวีนค่ะ

แต่ดันดีเลย์ไปไม่ทันฮาโลวีนซะงั้น TT’ ขอโทษค่าาา

ตอนนี้เปิดเทอมอีกแล้วค่ะ ช่วงเวลาแห่งความขี้เกียจกำลังจะหายไปอะเกน ฮือออ

อาจจะยุ่งๆจนไม่ได้อัพบ่อยๆ ขออภัยด้วยนะคะ

มีข้อเสนอแนะติชมอะไรทิ้งไว้ได้เลยค่ะ

แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นนะคะ จะพยายามอัพไวๆเท่าที่ทำได้ค่ะ!

[AU Fiction : Attack on Titan] Florist of Destiny ( Levi x Eren ) Chapter Two - Lily of the Valley

Chapter Two

- Lily of the Valley -

...ลิลี่ออฟเดอะวัลเลย์ หมายถึง การกลับมาของความสุข...

            เสียงกริ่งดังขึ้นบอกถึงคาบเรียนที่จบลงทำให้เหล่านักเรียนทั้งหลายพากันเก็บข้าวของต่างๆและหนังสือเรียนเข้ากระเป๋าอย่างกระตือรือร้น แม้ว่าอาจารย์จะยังไม่ออกจากห้องเรียนเลยก็ตาม

            “เอาล่ะ สูตรนี้จะออกตอนมิดเทอมนี้นะ ไปจำแล้วก็ทำแบบฝึกหัดกันด้วยล่ะ วันนี้แค่นี้ก่อน ไปได้” จบประโยคนั้นของอาจารย์วัยกลางคนผู้สอนวิชาคำนวณก็มีเสียงบ่นคร่ำครวญดังระงมตามมาไม่ขาดสายก่อนที่ทุกคนจะพากันทยอยลงไปยังโรงอาหารจนห้องที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนเหลือเพียงไม่กี่คน

            “มิคาสะ ไปกินข้าวกันเถอะ หิวชะมัดเลย”  เอเลนลุกขึ้นสะพายกระเป๋าเดินมาเรียกพี่สาวร่วมบ้านที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่

            “เดี๋ยวฉันต้องเอาของไปให้พวกซาช่าก่อนน่ะ เอเลนไปกินข้าวก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวฉันตามไป”

            “ของอะไรน่ะ?” เอเลนขมวดคิ้วงงๆ

            “หนังสือ พอดีว่ายัยนั่นอยากจะยืมนิยายไปอ่านน่ะ เห็นช่วงนี้บ่นๆว่าไม่มีอะไรจะทำ”

            “แปลกแฮะ ยัยนั่นทำอย่างอื่นเป็นนอกจากกินกับก่อกวนด้วยเหรอเนี่ย” เด็กหนุ่มหัวเราะ

            “เฮ้ยเอเลน ไปกินข้าวกัน” เด็กหนุ่มผู้ทำหน้าที่เป็นสารถีให้เมื่อเช้าโผล่หน้ามาเรียกเพื่อนพร้อมกับยิ้มทักทายสาวน้อยผู้มีเค้าชาวตะวันออกโดยไม่ลืมเอ่ยชวน “สวัสดีนะ มิคาสะ ไม่ลงไปกินข้าวเหรอ?”

            “เดี๋ยวฉันลงไปพร้อมซาช่าน่ะ นายไปกับเอเลนแล้วก็คนอื่นก่อนเลยเถอะ” เมื่อเพื่อนสาวยืนยันดังนั้น เอเลนจึงเดินไปหาแจนที่ยืนรออยู่หน้าห้องก่อนจะถองศอกใส่สีข้างเพื่อนคู่กัดเบาๆอย่างหมั่นไส้เพราะรู้ถึงจุดประสงค์ของเจ้าเพื่อนตัวแสบที่เอ่ยชวนมิคาสะ

            “แกน่ะ แฟนคลับก็มีอยู่เยอะแยะไม่ใช่เรอะ อย่ามาล่อลวงเพื่อนฉันนะเว้ย!”

            “ฮะๆๆ เพราะฉันมันคนดีที่ใครๆก็หลงรักไงล่ะ” ตอบกลั้วหัวเราะกลับไปพร้อมกับเก๊กมาดหลงตัวเองเล็กน้อย “อีกอย่างมิคาสะก็ไม่เห็นจะว่าอะไรซักหน่อย”

            “ไอ้คนหลงตัวเองเอ๊ย มีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ด้วยนิสัยแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย ไม่อายคนอื่นเขาบ้างรึไงหา?”

            “อะไรเล่า แกอิจฉาล่ะสิที่มีสาวๆมาชอบฉันมากกว่าน่ะไอ้บ้า แบร่”

            “ไม่ใช่เลยซักนิด!!!” สองคนเถียงกันไปพลางเดินไปพลาง แม้จะใช้ถ้อยคำเชือดเฉือนกันไปมาแต่ต่างก็รู้ว่าต่างฝ่ายต่างจะหยอกเล่นกันเฉยๆเท่านั้น เป็นเรื่องสำหรับคนที่รู้จักสองคนนี้ซึ่งสนิทกันมาตั้งแต่สมัยประถมพอๆกับมิคาสะที่อยู่บ้านเดียวกันเลยก็ว่าได้ หากแต่ยังมีอีกคนหนึ่งที่สนิทกับเอเลนและมิคาสะชนิดเรียกได้ว่าแทบจะเป็นพี่น้องร่วมสาบานเลยก็ได้

            “อ้าว เอเลน แจน จะไปกินข้าวกันเหรอ?” หนุ่มน้อยผมสีสว่างที่เดินสวนมาเอ่ยทัก ในอ้อมแขนและมือเรียวนั้นหอบถือแฟ้มหนาๆสามสี่แฟ้มและสมุดจดบันทึกเล่มหนาอีกเล่ม ดูแล้วช่างขัดกับเจ้าของร่างที่ดูตัวเล็กเสียเหลือเกิน นัยน์ตาสีฟ้าใสเป็นประกายภายใต้กรอบแว่นสีเงินบางที่มองสองคนสลับกันมีแววฉงนเมื่อมองไม่เห็นใครบางคนที่มักจะติดหนึบกับเด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวแทบจะทุกเวลา

            “มิคาสะล่ะ?”

            “เดี๋ยวตามมาน่ะ ว่าแต่อาร์มิน...นี่มันแฟ้มอะไรของนายนักหนาเนี่ย สภานักเรียนนี่ไม่ต่างอะไรกับสถาบันแรงงานทาสเลยนะ” เอเลนทำหน้ายุ่งๆ ตั้งแต่ขึ้นมัธยมมาใหม่ๆ เพื่อนผู้รอบรู้ของเขาก็ถูกชวนเข้าเป็นสมาชิกสภานักเรียนตั้งแต่ปีแรก ทำให้เจ้าตัวแทบจะยุ่งตลอดเวลาเพราะงานที่ได้รับมอบหมายจากรุ่นพี่

            “ฮะๆๆๆ นายก็พูดเกินจริงไปหน่อยนะ มันไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้นซะหน่อย อ๊ะ ฉันไปก่อนนะ ต้องเอาไปให้ประธานนักเรียนเซ็นอะไรอีกเยอะเลย แล้วเจอกันนะ!” ร่างเพรียวของเด็กหนุ่มเดินกึ่งวิ่งไปอย่างรวดเร็ว สองคนมองตามแผ่นหลังเล็กไป ก่อนที่เยงท้องร้องของใครบางคนจะดังขึ้นเพื่อเตือนให้หาอะไรมาให้ย่อยได้แล้ว

            “เสียงดังเชียวนะแก ฮ่าๆๆๆๆๆ”

            “อย่าพูดมากน่าแจน เป็นแค่ม้าแท้ๆ...”

            “หนอยยย หน้าฉันมันเหมือนม้าตรงไหนวะหา!!!....” แล้วสองคนก็เดินไปเถียงกันไปอีกครั้ง...

           

            “จะไปไหนน่ะเอเลน? ไม่กลับบ้านเหรอ?” มิคาสะเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนข้างๆเธอเดินไปคนละทางกับทางกลับบ้าน ซึ่งอยู่ในละแวกเดียวกับบ้านของเพื่อนสนิทอีกคนคืออาร์มิน โดยที่เจ้าตัวนั้นติดภารกิจของสภานักเรียนเลยต้องอยู่โรงเรียนต่อ

            “มิคาสะนี่ละก็! เอเลนก็อยากมีเวลาส่วนตัวของเค้าบ้างอะไรบ้างแหละ ไม่แน่หรอกน้า...อาจจะ... มีนัดเดทกับสาวปริศนาก็ได้!” สาวน้อยผมหางม้าสีน้ำตาลข้างๆเอ่ยเสียงใส พลอยทำให้เพื่อนที่ยืนอยู่ใกล้ๆแอบหัวเราะคิกคักตามๆกัน เด็กหนุ่มที่โดนล้อแยกเขี้ยวใส่

            “ใช่ก็บ้าแล้ว รีบๆกลับบ้านไปเลยไป ยัยหัวมัน! ฉันจะไปสวนพฤกษศาสตร์น่ะ ไม่อยู่นานหรอกไม่ต้องห่วง ไปล่ะ!”  นัยน์ตาสีเข้มมองตามแผ่นหลังของคนที่เป็นทั้งเพื่อนและเหมือนน้องชายคนสำคัญที่วิ่งออกไป  แม้จะอยู่บ้านเดียวกันมานาน หากแต่เมื่อต่างฝ่ายตางเติบโตขึ้นก็ย่อมมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม แม้ความสัมพันธ์ของเธอและเขาจะยังไม่เปลี่ยนแปลง แต่ก็ต้องมีวันที่ต้องแยกจากกันไปอยู่ดี...

            “เอเลนก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ อย่าไปคิดมากเลยนะ...” ซาช่าเปรยขึ้นเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “ป่ะ!!! ไปกินอะไรอร่อยๆก่อนกลับบ้านกันเถอะ ฉันอยากกินไอศกรีมร้านที่มาเปิดใหม่ใกล้ๆสถานีสุดๆเลย มิคาสะไปเป็นเพื่อนฉันทีสิ นะๆ ” เจ้าตัวพูดแจ้วๆพลางส่งสายตาอ้อนแบบลูกแมวน้อย ทำให้คนมองอดถอนใจออกมาอย่างระอาไม่ได้

            “...ฉันไม่เลี้ยงเธอหรอกนะซาช่า”

            “เย้! มิคาสะน่ารักที่สุดเลยย!!”

            “พูดอะไรน่าขยะแขยงชะมัด...” ถึงปากจะว่าอย่างนั้นแต่ก็มีรอยยิ้มจางๆแต้มบนใบหน้า แถมยังยอมเดินไปกับเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลผู้ร่าเริงอย่างไม่เกี่ยงงอนแต่อย่างใด

            ฝ่ายเอเลนเมื่อแยกกับพวกมิคาสะมาแล้วก็วิ่งไปยังอาคารเรือนกระจกที่เห็นหลังคาโปร่งใสสะท้อนแสงแดดยามเย็นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แม้จะเป็นช่วงเวลาเลิกเรียนแต่ตามท้องถนนกลับไม่มีรถแล่นเยอะเท่าใดนัก เหตุเพราะว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่มีการแข่งขันกีฬาระหว่างโรงเรียนทำให้บางโรงเรียนซึ่งทำหน้าที่เป็นสถานที่จัดการแข่งขันและที่พักนักกีฬานั้นต้องหยุดทำการเรียนการสอนชั่วคราว จึงทำให้ถนนโล่งกว่าปกติ

            ในที่สุด เมื่อวิ่งมาจนถึงหน้าทางเข้าก็ต้องหยุดพักหายใจก่อน พลันกลิ่นหอมละมุนก็ลอยโชยมาแตะประสาทสัมผัสรับกลิ่น ดวงตาสีมรกตสอดส่องมองหาถึงที่มาของกลิ่นอันปลอบประโลมนี้ ก่อนจะสะดุดเข้ากับเจ้าดอกไม้ล้มลุกสีขาวที่มีดอกคล้ายกระดิ่งเป็นพวงห้อยระย้าโค้งลงมาราวจะคำนับต่อผู้ที่พบเห็น สีสันที่ดูสะอาดบริสุทธิ์นั้นชวนให้น่าเอ็นดู สองเท้าขยับพาร่างโปร่งให้เข้าไปหาโดยอัตโนมัติ

            “กลิ่นนั่น...มาจากเจ้าต้นนี้สินะ” เมื่อยิ่งขยับเข้าไปใกล้ก็ยิ่งรับรู้ได้ชัดถึงกลิ่นหอมที่ราวกับจะสะกดตรึงให้ลุ่มหลงในกลิ่นนั้นไปตลอดกาล นิ้วเรียวสัมผัสกลีบดอกลักษณะแปลกนั้นเบาๆ

            “อา... กินได้รึเปล่าเนี่ย? ไหนดูซิว่าชื่ออะไร... ลิลี่...ออฟเดอะวัลเลย์... ลิลี่แห่งหุบเขางั้นเหรอ? ชื่อแปลกดีแฮะ” เด็กหนุ่มเฝ้ามองดูเจ้าดอกไม้นั้นอย่างเพลิดเพลินจนไม่ทันได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคน

            “นั่นน่ะ มีพิษนะ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำเอาหนุ่มน้อยสะดุ้งตกใจรีบลุกขึ้นยืนเพื่อเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้น

            “ผมไม่ได้จะเด็ดเก็บไปกินนะครับ! อ๊ะ!”

            “...ไม่เจอกันนานเลยนะเอเลน”

            “ระ..รีไวล์ซัง!” สรรพนามที่ใช้เรียกที่ไม่เหมือนเคยทำให้คนถูกเรียกคิ้วกระตุกเล็กๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉย เอเลนจ้องมองใบหน้าคมที่มีร่องรอยความอ่อนล้าจากการหักโหมทำงานทำให้ดู...มีอายุ...กว่าตอนที่เจอกันครั้งสุดท้ายพอสมควร แต่ก็ไม่แปลกเพราะพี่ชายข้างบ้านคนนี้มีอายุห่างจากเขาเกือบรอบปีได้ นัยน์ตาสีรัตติกาลยังคงไว้ซึ่งความนิ่งเหมือนเคย ที่เปลี่ยนไปก็คงมีแค่การแต่งกายที่เป็นชุดทำงาน กับบุคลิกของคนวัยทำงานที่แผ่ออร่าออกมาจนรับรู้ได้...

            “มองแบบนั้นจะหาเรื่องกันรึไง?”

            “หะ..หา!! เปล่านะครับ! ก็แค่...ไม่เจอกันนานเลยนะครับ แหะๆ” เด็กหนุ่มหัวเราะเจื่อนๆ ...ใครจะไปกล้ามีเรื่องกับพี่ท่านกันล่ะ! เขายังจำได้ว่าเมื่อนานมาแล้ว มีอยู่วันหนึ่งที่คนตรงหน้ากลับบ้านมาด้วยสภาพสะบักสะบอมราวกับไปฝ่าพายุที่ไหนมา ทำเอาทั้งเขาและพ่อแม่ตกอกตกใจใหญ่ พอสืบสาวเรื่องราวก็ได้รู้ว่าพี่ท่านไปมีเรื่องกับพวกอันธพาลที่เมาแล้วมากร่างแถวๆมหาวิทยาลัย ได้ยินแว่วๆว่าฝ่ายนั้นเจ็บหนักจนต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มโรงพยาบาลไปสองสามราย แต่เจ้าตัวกลับไม่มีแผลอะไรเลยสักนิดนอกจากรอยฟกช้ำเล็กๆสองสามรอย...

            ...ถึงจะผ่านมานานมากแล้วแต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะรับหมัดจากคนๆนี้หรอกนะ!...

            “...ว่าแต่นายมาทำอะไรที่นี่?”

            “อ้อ แค่แวะมาเดินเล่นน่ะครับ อากาศที่นี่สดชื่นดี ผมชอบ”

            “ยังเหมือนเดิมเลยนะ...” เอเลนเลิกคิ้วงงๆกับถ้อยคำนั้น “นายน่ะ ตอนเล็กๆก็ชอบลากฉันมาขลุกอยู่ที่นี่ทั้งวันแล้วก็หลับจนฉันต้องแบกไปส่งพ่อแม่นายเกือบทุกวัน” น้ำเสียงทุ้มที่เอ่ยเล่าเจือรอยขบขันอยู่ในนั้นทำให้เจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลรู้สึกอายขึ้นมากระทันหัน

            “เรื่องแบบนั้นมันตั้งนานมาแล้วนี่ครับ!!! ตอนนี้ผมสูงกว่าคุณแล้วด้วยซ้ำ!!!” สิ้นประโยคบรรยากาศก็ถูกปกคลุมด้วยความอึมครึมมาคุทันที คนที่หยุดอยู่กับที่ด้วยความสูง 160 มาตั้งแต่สมัยขึ้นม.ปลายจนตอนนี้อยู่ในวัยทำงานเต็มตัวสาวเท้าเข้ามาใกล้เจ้าเด็กปากดี

            “โฮ่... อย่างนั้นเหรอ...” และโดยไม่ทันตั้งตัว มะเหงกลูกงามก็ถูกบรรจงเคาะโป๊กลงมากลางหน้าผากของเจ้าเด็กที่ตัวสูงกว่าอย่างแรงจนเจ้าตัวถึงกับไร้คำพูด น้ำตาเอ่อคลอด้วยความเจ็บปวดมึนงง

            “อึก!!!...” ไม่มีคำพูดใดๆหลุดรอดออกมาจากคนที่โดนประทุษร้ายเพราะปากของตัวเองที่เผลอพูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง(?)เข้า ด้วยสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอีกทั้งยังเกรงในพลังอำนาจของมะเหงากแสนเจ็บนั่นอีก ความรู้สึกที่แสนคุ้นเคยเหมือนในวันวานค่อยกลับเข้ามาสู่ความทรงจำทีละน้อยโดยไม่มีใครรู้

            กลิ่นที่หอมจางยังคงกรุ่นละไมอยู่อย่างนั้น ช่อกสีขาวเป็นพวงนั้นถูกละทิ้งไว้ตามเดิมอยู่เบื้องหลังเมื่อทั้งสองต่างค่อยๆเดินจากไปไกลเรื่อยๆ สิ่งที่เหมือนจะขาดหายไปเมื่อนานมาแล้วนั้น บัดนี้ได้กลับมาสู่ที่ๆเป็นทั้งอดีตและปัจจุบันที่กำลังดำเนินไปเรื่อยๆ...

            ...แม้จะยังไร้คำพูดและการกระทำใดๆ...

            ...ความรู้สึกบางอย่างที่หยั่งรากมานานแสนนานในจิตใจนั้น มีสัญญาณบางอย่าง บอกให้รับรู้ว่าความรู้สึกนั้นกำลังจะถูกสานต่อในไม่ช้า...

            ...รอคอยเพียงวันเวลาที่เหมาะสมเพื่อที่จะเติบโตและเบ่งบาน...

            ...ในหัวใจ...

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Chapter Two – Lily of the Valley : End

สวัสดีค่ะ ขออภัยที่หายไปนานเลยนะคะ พอดีว่าเพิ่งพ้นช่วงไฟนอลมาแบบฉิวเฉียดบวกกับเรื่องยุ่งๆทำให้ไม่มีเวลาแล้วก็เหนื่อยจนหมดแรงที่จะทำอะไรๆหลายอย่างเลย TvT แต่ในที่สุดตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้ว!!!! น่าจะมาอัพได้ถี่กว่าเดิมเยอะเลยล่ะค่ะ 5555555 แต่ก็ยังติดเรียนพิเศษอยู่ดี TT’

สำหรับดอกไม้ประจำตอนนี้คือ Lily of the Valley ค่ะ! แม้ว่าดอกของมันจริงๆแล้วจะมีหลายสี แต่โดยส่วนตัวแล้ว คิดว่าสีขาวสวยที่สุดแล้วค่ะ ดอกจะมีรูปร่างคล้ายกระดิ่ง ออกดอกเป็นช่อพวงสวยมากๆ แต่ว่าก็มีพิษร้ายแรงอยู่ในตัวด้วยล่ะค่ะ

หากใครสนใจข้อมูลและความหมายเกี่ยวกับดอกไม้ ในอนาคตคิดว่าอาจจะมีตอนพิเศษที่ว่าด้วยความหมายของดอกไม้ต่างๆที่ถูกนำมาใช้ในเรื่องค่ะ!

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ!!

ดีใจมากๆเลยสำหรับทุกคอมเม้น ติชมได้ตามสะดวกเลยค่ะ!