[AU Fiction : Attack on Titan]
Title : Florist
of Destiny
Pairing
: Levi x Eren
Rate
: PG
Type : Slice of life,Comedy,Shounen-Ai
-------------------------------------------------------------------
Prologue
“รีไวล์!!! ลงมาข้างล่างหน่อยสิลูก”
เสียงของผู้เป็นแม่ร้องเรียกจากชั้นล่างของบ้าน
แม้จะขานตอบรับไปแล้วแต่เจ้าตัวผู้ถูกเรียกกลับไม่ได้ใส่ใจคำเรียกนั้นเท่าใดนัก นัยน์ตาสีเข้มเช่นเดียวกับผมที่ตัดสั้นอย่างนักเรียน
ม.ปลายทั่วไปยังคงจับจ้องอยู่ที่หนังสือเล่มหนาในมือ จนกระทั่งมีเสียงเรียกซ้ำมาอีกครั้ง
ร่างที่ไม่สูงมากนักแต่ก็มีกล้ามเนื้ออย่างที่นักเรียนชายม.ปลายควรจะมีจึงลุกออกจากเตียง
ที่ด้านล่างนอกจากพ่อกับแม่ของเขาแล้วยังมีใครบางคนอยู่ด้วย เสียงคุยและเสียงหัวเราะที่ดังอยู่ ทำให้รีไวล์รู้สึกอยากกลับไปที่ห้องขึ้นมาตงิดๆ
แต่ก่อนที่จะหันหลังกลับไปก็ถูกลากเข้าไปหาซะก่อน
“นี่รีไวล์
ลูกชายของฉันเองค่ะ รีไวล์ นี่คุณคริชา เยเกอร์
เค้ากับครอบครัวจะมาเป็นเพื่อนบ้านเราตั้งแต่วันนี้ไปจ้ะ” เจ้าของผมสีนิลทำความเคารพไปอย่างสุภาพ ในใจเริ่มเกิดความรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นเรื่อยๆ พ่อกับแม่ก็เอาแต่คุยกับสองสามีภรรยาอย่างสนุกสนาน
…น่าเบื่อชะมัดพวกผู้ใหญ่นี่…
“รีไวล์ เดี๋ยวลูกไปเอาชิฟฟ่อนในตู้เย็นมาแม่ให้ทีนะ” แม่หันมาสั่งเขาที่กำลังคิดหาวิธีหลบออกไปจากสถานการณ์นี้
เลยได้แต่ตอบรับ
“ครับ”
มือหนาเปิดตู้เย็น
ควานหาถุงชิฟฟ่อนที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเมื่อสามวันก่อน
ก่อนจะหยิบจานมาแล้ววางขนมลงไป …ไอ้ขนมพรรค์นี้ไม่เห็นว่ามันจะอร่อยตรงไหน… ได้แต่คิดในใจก่อนจะเก็บส่วนที่เหลือเข้าตู้เย็น เมื่อปิดประตูตู้เย็นก็เจอกับอะไรบางอย่างที่ทำให้ถึงกับยืนนิ่ง
…เด็ก…
…เด็กผู้ชาย…
…เด็กผู้ชายในชุดฮู้ดหูแมว…
“…”
“…” แม้เจ้าตัวเล็กจะยืนนิ่งๆไม่พูดอะไรแต่ตาสีเขียวนั่นก็จับจ้องอยู่ที่ขนมในจานอย่างไม่วางตา ส่วนรีไวล์ก็ได้แต่ยืนนิ่งมองเจ้าเด็กตัวสูงไม่ถึงเข่าอยู่เงียบๆเช่นกัน
…เด็กที่ไหนวะ? เข้ามาในบ้านได้ยังไง…
“…พี่ชายฮะ”
ปากเรียวเล็กขยับเรียก
ใบหน้ากลมมีรอยวิงวอน
“ขอกินขนมนั่นหน่อยสิฮะ…”
“…ไม่ได้…”
“นะฮะ
นะฮะ ขอกินหน่อยนะฮะ” ดวงตากลมโตจับจ้องอย่างเป็นประกายขอร้อง
“ไม่”
“
ขอผมกินน้า ขอกินหน่อยๆๆ”
“บอกว่าไม่ได้ไง”
พูดเสียงห้วนบวกกับแผ่ออร่าทะมึนออกมาจนเด็กน้อยถึงกับผวาในใบหน้าโหดๆนั่น ตาสีมรกตใสมีน้ำคลอ
ปากเล็กเริ่มเบะแล้วก็..
“แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!”
เสียงร้องไห้จ้าดังขึ้นในห้องครัวและเชื่อว่ามันคงดังไปถึงห้องรับแขกที่ส่วนหน้าของบ้านด้วย
เพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งมาทางห้องครัวอย่างตกใจ
“รีไวล์ มีอะไรลูก!!??”
“อ้าวเอเลน เป็นอะไรไปเนี่ย ร้องไห้ทำไมลูก” เพื่อนบ้านคนใหม่ของเขาเดินมาอุ้มเจ้าเด็กที่แหกปากร้องไห้เสียงดังขึ้นก่อนจะลูบหัวลูบหลังถามอย่างอ่อนโยน
“กะ ก็
ก็พี่ชายเค้าไม่ให้ผมกินขนมง่ะ!!! แงงงงงงงงงงงงงง!!!!!”
“……”
“อ้อใช่ จริงด้วยสิ
เมื่อกี้แม่ลืมบอกลูกไป”
“นี่เอเลน ลูกชายของคุณคริชาจ้ะ”
เจ้าเด็กบ้าที่ชื่ออะไรนะ? เอเลน?
ก็ยังร้องไห้งอแงอยู่ไม่ยอมหยุด
คริชาและภรรยาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพยายามปลอบให้เจ้าตัวยุ่งหยุดร้องไห้
…นี่มันหมายความว่าเขาต้องเจอไอ้เด็กนี่ไปอีกนานเลยสินะ?…
เสียงร้องไห้ค่อยๆเงียบลงจนจางหายไปในที่สุด สายลมที่พัดโชยเอากลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ในสวนที่กรุ่นไอบางเบาเข้ามาในบ้าน เด็กชายในชุดฮู้ดหูแมวนั้นหลับคาไหล่ของผู้เป็นพ่อไปแล้วก่อนร่างเล็กจ้อยจะถูกส่งต่อให้ผู้เป็นแม่อุ้มก่อนจะพากันเดินออกไปจากบริเวณครัว
เสียงคุยกันเบาๆของบรรดาผู้ใหญ่ค่อยๆห่างออกไป ส่วนหนุ่มน้อยม.ปลายผู้กำลังเบื่อหน่ายในโลกใบนี้เดินขึ้นห้องตัวเองไปเงียบๆ
…บางทีเจ้าตัวคงไม่รู้
ว่าชีวิตของตนเองในวันข้างหน้าจะไม่น่าเบื่อเหมือนเคย…
…ต้นอ่อนเล็กๆที่กำลังเติบโต
ใครเล่าจะรู้ว่าดอกของมันจะงดงามเพียงใด…
…และใครกันจะรู้ว่าอนาคตนั้น
วันพรุ่งนี้ จะมีความเปลี่ยนแปลงอะไรในชีวิต…
…และในวันข้างหน้านั้น
ใครเลยจะรู้…
…ว่าเด็กตัวเล็กคนนี้จะทำให้เกิดบางสิ่งบางอย่างต่อหัวใจของใครบางคน…
…ที่เคยรำคาญให้กลายเป็นความรู้สึกบางอย่าง…
…ที่แสนสำคัญ…
--------------------------------------------------------------------------------------------------
หมดแรงเลยจริงๆกับเอเลนตัวจิ๋ว 55555 พล็อตนี้ได้มาจากในทวิตที่คุยกันถึงเรื่องที่ถ้าเฮย์โจวจะเลี้ยงต้อยเอเลนค่ะ
5555555 แล้วพอดีกำลังสนใจเรื่องความหมายของดอกไม้ด้วยเลยกะว่าจะใช้ดอกไม้เป็นสิ่งแทนความรู้สึกในแต่ละตอนค่ะ ยากอยู่เหมือนกันเพราะไม่ได้แต่งฟิคมานานมากๆแล้ว
แถมยังเป็นเฮย์โจวที่การกระทำมากกว่าคำพูดอีกเลยเพลียเลยค่ะ O<-< 55555555
ฝากติชมด้วยนะคะ!
