[Short Fiction : Attack on Titan – Happy Halloween]
Title : Happy Halloween (Special) - Trick or Treat?
Pairing : Levi x Eren
Rate : PG - 15
Type : Slice of life,Comedy,Shounen-Ai
*หมายเหตุ : เป็นตอนพิเศษที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องฟิคหลักแต่อย่างใด แต่ยังคงคอนเซ็ปต์รีไวล์เอเลนเหมือนเดิมนะคะ ^^
ในค่ำคืนที่แสนจะครึกครื้นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาซึ่งเหล่าเด็กน้อยทั้งหลายต่างพากันตื่นเต้นดีใจและสนุกสนานไปกับเทศกาลวันฮาโลวีนในทุกๆวันที่
31 ตุลาคม ของทุกๆปี
ในหมู่บ้านเล็กๆและเงียบสงบนั้นถูกประดับประดาไปด้วยแสงไฟหลากสีสันและสัญลักษณ์ของวันฮาโลวีนเช่น
แจ็คโอแลนเทิร์นเจ้าฟักทองแกะสลัก คอสตูมแฟนซีต่างๆไปจนถึงกิจกรรมที่สำคัญอีกอย่างนึ่งที่เรียกว่าเป็นสีสันของวันฮาโลวีนนั่นก็คือ
เกม ‘Trick or Treat’
เสียงเคาะประตูบ้านแล้วบ้านเล่าพร้อมกับขบวนการภูตผีปีศาจตัวน้อยที่พากันออกล่าขนมและลูกอมไปจนถึงของหวานต่างๆ
ทำให้บรรยากาศนั้นอบอวลไปด้วยรอยยิ้ม เว้นแต่สำหรับบ้านหลังหนึ่งที่อยู่เกือบท้ายหมู่บ้านติดกับป่าที่ซึ่งร่ำลือกันว่าเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย
“...เหลือบ้านนั้นหลังสุดท้ายแล้วสิ
ไปโจมตีกันเถอะพวกเรา!”
เด็กน้อยในชุดพ่อมดสีสดเอ่ยอย่างกระตือรือร้นหากแต่กลับถูกเพื่อนร่วมขบวนการห้ามปราม
“นายเพิ่งมาอยู่ที่นี่เลยไม่รู้ล่ะสิว่าบ้านหลังนั้นน่ะ
เค้าลือกันว่ามีผีหรือปีศาจอยู่นะ!!!” เด็กสาวในชุดปีศาจแมวเหมียวเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆ
“ผีปีศาจมีจริงที่ไหนกันเล่า!!!
อย่ามาปอดแหกหน่อยเลยน่า พวกผู้หญิงขี้กลัวกลับบ้านไปก่อนเลยไป
ให้คนแมนๆเขาจัดการเอง” เด็กชายตัวใหญ่ที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยอย่างอวดเก่งพลางักคิ้วใส่สาวน้อยทั้งหลายที่พากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“โอ๊ย!!! กะอีแค่ผีฉันไม่กลัวหรอกนะ
ฉันจะไปด้วย!!”
เด็กหญิงตัวเล็กท่าทางห้าวหาญเดินแยกออกมาสมทบกับกลุ่มเด็กผู้ชายก่อนจะพากันเดินไปยังบ้านไม้สีทึมเทาที่อยู่ใต้เงาไม้มืดสลัวยามค่ำคืน
เด็กผู้หญิงที่เหลือจึงรีบเดินตามไปด้วย
ก๊อก ๆ ๆ ...
“........”
เหล่าผู้กล้าหาญตัวจ้อยพากันรอคอยประตูเปิดอย่างใจจดใจจ่อ แต่เวลาที่ผ่านไปและสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบ
ก็ทำให้เกิดอาการลังเลไม่แน่ใจขึ้นมา
“หรือว่ามันจะเป็นบ้านร้าง.... โอ๊ะ!!” ทุกคนสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆประตูบานนั้นเปิดออกโดยมีแสงเทียนเรืองรองสว่างออกมา
พร้อมกับร่างๆหนึ่งที่เป็นผู้เปิดประตู เด็กๆพากันทำหน้าที่ของตัวเองพร้อมรอยยิ้มล่าทางแสนสดใส
“Trick or Treat!!!!
จะส่งขนมมาให้แต่โดยดีหรือจะต้องเจ็บตัวก่อน เลือกซะ!!!”
“.........”
“..........”
“...มันรบกวนคนอื่นเขาไม่ใช่รึไงหา?
เจ้าพวกเด็กบ้า”
เสียงทุ้มติดจะโหดเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดน้อยๆบวกกับแสงไฟที่สะท้อนใบหน้าจนดูมืดดำไปชั่วขณะพร้อมกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมา
ทำให้เด็กๆเริ่มใจไม่ดี หลายคนเริ่มหลบหลังเพื่อนตัวเอง
“อยากตายสินะ เจ้าพวกเด็กนารำคาญนี่....” สายตาเย็นเยียบทำให้เด็กขี้แยบางคนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ
หากแต่เสียงกังวานใสของใครอีกคนที่ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมหวานที่ลอยอวลมาในอากาศพร้อมกันที่ด้านหลังก็ดูราวกับเทวดามาโปรดทันเวลาพอดี
“อ๊ะ มากันแล้วเหรอ รีไวล์ซังอย่าไปแกล้งเด็กๆแบบนั้นสิครับ
มาๆ มาเอาขนมไปกันเลยนะ” ชายหนุ่มในเสื้อยืดสีน้ำตาลอ่อนกับกางเกงนอนสีเข้มพร้อมกับผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีฟ้าสิ่งยิ้มให้พร้อมกับจัดแจงช่วยใส่ขนมอย่างใจดี
ในขณะที่คนที่ทำหน้าที่มาเปิดประตูนั้นกลับทำเพียงยืนนิ่งมองอยู่เงียบๆ
“อะ..เอ่อ พี่ชาย อยู่บ้านนี้มานานแล้วหรือยังฮะ?”
เด็กผู้ชายที่ใส่แว่นตากลมๆในชุดแวมไพร์เปื้อนเลือดเอ่ยถาม เมื่อมองสำรวจรอบๆแล้วเหมือนที่นี่เพิ่งจะมีคนเข้ามาอยู่ไม่นานนักนี่เอง
“ใช่แล้วล่ะ พอดีฉันเพิ่งมาจากต่างเมืองน่ะ”
“เสร็จแล้วรึยัง? รีบๆออกไปกันได้แล้ว ฉันจะนอน”
เสียงคนหน้าบูดที่ยืนจ้องอยู่เอ่ยตัดบทเชิงไล่พร้อมแผ่ออร่าทะมึนออกมาทำให้เด็กๆรีบกรูกันออกไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว
เมื่อร่างแกร่งจะเดินไปปิดประตูนั้นก็บเด็กหญิงแฟรี่ตัวน้อยยืนอยู่สั่นๆ
“เอ่อ... สุขสันต์วันฮาโลวีนนะคะ!!”
แล้วเจ้าตัวก็รีบวิ่งตามเพื่อนๆไปอย่างรวดเร็ว
“รีไวล์ซังนี่นะ ไปไล่เด็กๆแบบนั้นทำไมกันครับ
ผมยังมีคุกกี้กับขนมปังเหลืออยู่ตั้งเยอะแท้ๆ อุตส่าห์อบตั้งนาน” หนุ่มน้อยในผ้ากันเปื้อนบ่นงึมงำ
รีไวล์เหลือบมองก่อนจะเอ่ยเรียบๆ
“เอเลน...นายเองก็โตไม่น้อยแล้วนะ”
ประโยคสั้นๆแต่ความหมายมากมายทำเอาเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวหน้าบูดไปทันที
ก่อนจะถอนใจออกมากับคำพูดร้ายกาจของคนๆนี้ที่เคยชินมานักต่อนักแล้ว
“เฮ้อ... ผมไปเก็บกวาดครัวก่อนแล้วกันนะครับ...
อ๊ะ” ไม่ทันจบประโยคร่างทั้งร่างก็ถูกรั้งเข้าหาอกแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเกือบล้มทับคนที่มี่ส่วนสูงน้อยกว่าตนเกือบสิบเซ็นหากแต่ความแข็งแรงของเจ้าของมือที่ยึดแขนไว้ทำให้ยังทรงตัวอยู่ได้
แสงไฟนวลสะท้อนผิวทำให้หน้าที่ดูติดจะหวานอยู่แล้วนั้นละมุนกว่าเดิมที่ดวงตาสีรัตติกาลของคนตรงข้ามสะท้อนภาพนั้นชัดเจน
“เอ่อ...รีไวล์ซังครับ ผมยังไม่ได้ล้างมือเลย
แถมตัวยังมีแต่กลิ่นขนม...” หากแต่เจ้าตัวดูไม่ใส่ใจคำพูดนั้นโดยโน้มหน้าคมเข้ามาประชิดอย่างนุ่มนวลก่อนจะกระซิบถ้อยคำบางอย่างข้างๆหูหนุ่มน้อยซึ่งมีผลทำให้หน้าใสๆขึ้นสีจัดทันตา
ก่อนจะพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนที่กักตัวไว้อยางแน่นหนานั้น
“ผมต้องไปล้างจาน เก็บของในครัวอีกเยอะเลยนะครับ”
หากแต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร คนตรงหน้าก็ดูจะไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆเสียแล้ว ริมฝีปากนั้นเริ่มซุกซนไปตามคอเนียนและแก้มนวลอย่างเอาแต่ใจจนคนท่ได้รับสัมผัสนั้นเขินจนแทบจะหลอมละลายไปตรงนั้น
“อื้อ...ไม่เอาครับ อย่า...”
คำสุดท้ายถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากคมทาบทับอย่างรวดเร็วไม่รอคำประท้วงใดๆ
มือหนาเลื่อนไล้สัมผัสอย่างแผ่วเบา และโดยไม่ทันรู้ตัว
ทั้งเสื้อและกางเกงก็ถูกปลดออกไปจากร่างกายขาวเนียนทีเริ่มแดงเรื่อเพราะความร้อนแรง
เหลือไว้เพียงผ้ากันเปื้อนสีหวานที่ปกคลุมร่างกายนั้นเพียงสิ่งเดียว เมื่อร่างโปร่งเริ่มอ่อนแรงเพราะการกระทำรุกรานนั้นก็ยึดบ่าแกร่งไว้เป็นหลักก่อนจะฝังหน้าลงกับไหล่นั้นพร้อมประโยคสุดท้ายที่เจ้าเด็กเกเรในอ้อมแขนกระซิบถามเบาๆ
เพราะคำถามนั้น ทำให้ถ้อยคำก่อนหน้าที่เขาถามเจ้าของผมสีน้ำตาลดังขึ้นอีกครั้งในหัวอย่างไม่ได้ตั้งใจ
...ตัวนาย...หอมเหมือนขนมเลยนะ...
...ฉัน...กินได้ไหม?....
รีไวล์ตัดสินใจช้อนอุ้มร่างเอเลนเข้าห้องไปอย่างรวดเร็วพร้อมประตูห้องนอนที่งับปิดลง
“Trick or Treat?”
สวัสดีค่ะ
ตอนนี้เป็นฟิคสั้นตอนพิเศษเนื่องในวันฮาโลวีนค่ะ
แต่ดันดีเลย์ไปไม่ทันฮาโลวีนซะงั้น TT’ ขอโทษค่าาา
ตอนนี้เปิดเทอมอีกแล้วค่ะ ช่วงเวลาแห่งความขี้เกียจกำลังจะหายไปอะเกน
ฮือออ
อาจจะยุ่งๆจนไม่ได้อัพบ่อยๆ
ขออภัยด้วยนะคะ
มีข้อเสนอแนะติชมอะไรทิ้งไว้ได้เลยค่ะ
แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นนะคะ
จะพยายามอัพไวๆเท่าที่ทำได้ค่ะ!
