Chapter Two
- Lily of the Valley -
...ลิลี่ออฟเดอะวัลเลย์ หมายถึง การกลับมาของความสุข...
เสียงกริ่งดังขึ้นบอกถึงคาบเรียนที่จบลงทำให้เหล่านักเรียนทั้งหลายพากันเก็บข้าวของต่างๆและหนังสือเรียนเข้ากระเป๋าอย่างกระตือรือร้น
แม้ว่าอาจารย์จะยังไม่ออกจากห้องเรียนเลยก็ตาม
“เอาล่ะ
สูตรนี้จะออกตอนมิดเทอมนี้นะ ไปจำแล้วก็ทำแบบฝึกหัดกันด้วยล่ะ วันนี้แค่นี้ก่อน
ไปได้” จบประโยคนั้นของอาจารย์วัยกลางคนผู้สอนวิชาคำนวณก็มีเสียงบ่นคร่ำครวญดังระงมตามมาไม่ขาดสายก่อนที่ทุกคนจะพากันทยอยลงไปยังโรงอาหารจนห้องที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนเหลือเพียงไม่กี่คน
“มิคาสะ
ไปกินข้าวกันเถอะ หิวชะมัดเลย”
เอเลนลุกขึ้นสะพายกระเป๋าเดินมาเรียกพี่สาวร่วมบ้านที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่
“เดี๋ยวฉันต้องเอาของไปให้พวกซาช่าก่อนน่ะ
เอเลนไปกินข้าวก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวฉันตามไป”
“ของอะไรน่ะ?” เอเลนขมวดคิ้วงงๆ
“หนังสือ
พอดีว่ายัยนั่นอยากจะยืมนิยายไปอ่านน่ะ เห็นช่วงนี้บ่นๆว่าไม่มีอะไรจะทำ”
“แปลกแฮะ
ยัยนั่นทำอย่างอื่นเป็นนอกจากกินกับก่อกวนด้วยเหรอเนี่ย” เด็กหนุ่มหัวเราะ
“เฮ้ยเอเลน
ไปกินข้าวกัน”
เด็กหนุ่มผู้ทำหน้าที่เป็นสารถีให้เมื่อเช้าโผล่หน้ามาเรียกเพื่อนพร้อมกับยิ้มทักทายสาวน้อยผู้มีเค้าชาวตะวันออกโดยไม่ลืมเอ่ยชวน
“สวัสดีนะ มิคาสะ ไม่ลงไปกินข้าวเหรอ?”
“เดี๋ยวฉันลงไปพร้อมซาช่าน่ะ
นายไปกับเอเลนแล้วก็คนอื่นก่อนเลยเถอะ” เมื่อเพื่อนสาวยืนยันดังนั้น เอเลนจึงเดินไปหาแจนที่ยืนรออยู่หน้าห้องก่อนจะถองศอกใส่สีข้างเพื่อนคู่กัดเบาๆอย่างหมั่นไส้เพราะรู้ถึงจุดประสงค์ของเจ้าเพื่อนตัวแสบที่เอ่ยชวนมิคาสะ
“แกน่ะ แฟนคลับก็มีอยู่เยอะแยะไม่ใช่เรอะ
อย่ามาล่อลวงเพื่อนฉันนะเว้ย!”
“ฮะๆๆ เพราะฉันมันคนดีที่ใครๆก็หลงรักไงล่ะ”
ตอบกลั้วหัวเราะกลับไปพร้อมกับเก๊กมาดหลงตัวเองเล็กน้อย “อีกอย่างมิคาสะก็ไม่เห็นจะว่าอะไรซักหน่อย”
“ไอ้คนหลงตัวเองเอ๊ย
มีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ด้วยนิสัยแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย ไม่อายคนอื่นเขาบ้างรึไงหา?”
“อะไรเล่า
แกอิจฉาล่ะสิที่มีสาวๆมาชอบฉันมากกว่าน่ะไอ้บ้า แบร่”
“ไม่ใช่เลยซักนิด!!!”
สองคนเถียงกันไปพลางเดินไปพลาง แม้จะใช้ถ้อยคำเชือดเฉือนกันไปมาแต่ต่างก็รู้ว่าต่างฝ่ายต่างจะหยอกเล่นกันเฉยๆเท่านั้น
เป็นเรื่องสำหรับคนที่รู้จักสองคนนี้ซึ่งสนิทกันมาตั้งแต่สมัยประถมพอๆกับมิคาสะที่อยู่บ้านเดียวกันเลยก็ว่าได้
หากแต่ยังมีอีกคนหนึ่งที่สนิทกับเอเลนและมิคาสะชนิดเรียกได้ว่าแทบจะเป็นพี่น้องร่วมสาบานเลยก็ได้
“อ้าว เอเลน แจน
จะไปกินข้าวกันเหรอ?” หนุ่มน้อยผมสีสว่างที่เดินสวนมาเอ่ยทัก ในอ้อมแขนและมือเรียวนั้นหอบถือแฟ้มหนาๆสามสี่แฟ้มและสมุดจดบันทึกเล่มหนาอีกเล่ม
ดูแล้วช่างขัดกับเจ้าของร่างที่ดูตัวเล็กเสียเหลือเกิน
นัยน์ตาสีฟ้าใสเป็นประกายภายใต้กรอบแว่นสีเงินบางที่มองสองคนสลับกันมีแววฉงนเมื่อมองไม่เห็นใครบางคนที่มักจะติดหนึบกับเด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวแทบจะทุกเวลา
“มิคาสะล่ะ?”
“เดี๋ยวตามมาน่ะ
ว่าแต่อาร์มิน...นี่มันแฟ้มอะไรของนายนักหนาเนี่ย สภานักเรียนนี่ไม่ต่างอะไรกับสถาบันแรงงานทาสเลยนะ”
เอเลนทำหน้ายุ่งๆ ตั้งแต่ขึ้นมัธยมมาใหม่ๆ เพื่อนผู้รอบรู้ของเขาก็ถูกชวนเข้าเป็นสมาชิกสภานักเรียนตั้งแต่ปีแรก
ทำให้เจ้าตัวแทบจะยุ่งตลอดเวลาเพราะงานที่ได้รับมอบหมายจากรุ่นพี่
“ฮะๆๆๆ นายก็พูดเกินจริงไปหน่อยนะ
มันไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้นซะหน่อย อ๊ะ ฉันไปก่อนนะ
ต้องเอาไปให้ประธานนักเรียนเซ็นอะไรอีกเยอะเลย แล้วเจอกันนะ!” ร่างเพรียวของเด็กหนุ่มเดินกึ่งวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
สองคนมองตามแผ่นหลังเล็กไป ก่อนที่เยงท้องร้องของใครบางคนจะดังขึ้นเพื่อเตือนให้หาอะไรมาให้ย่อยได้แล้ว
“เสียงดังเชียวนะแก
ฮ่าๆๆๆๆๆ”
“อย่าพูดมากน่าแจน เป็นแค่ม้าแท้ๆ...”
“หนอยยย หน้าฉันมันเหมือนม้าตรงไหนวะหา!!!....”
แล้วสองคนก็เดินไปเถียงกันไปอีกครั้ง...
“จะไปไหนน่ะเอเลน?
ไม่กลับบ้านเหรอ?”
มิคาสะเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนข้างๆเธอเดินไปคนละทางกับทางกลับบ้าน
ซึ่งอยู่ในละแวกเดียวกับบ้านของเพื่อนสนิทอีกคนคืออาร์มิน โดยที่เจ้าตัวนั้นติดภารกิจของสภานักเรียนเลยต้องอยู่โรงเรียนต่อ
“มิคาสะนี่ละก็!
เอเลนก็อยากมีเวลาส่วนตัวของเค้าบ้างอะไรบ้างแหละ ไม่แน่หรอกน้า...อาจจะ...
มีนัดเดทกับสาวปริศนาก็ได้!” สาวน้อยผมหางม้าสีน้ำตาลข้างๆเอ่ยเสียงใส
พลอยทำให้เพื่อนที่ยืนอยู่ใกล้ๆแอบหัวเราะคิกคักตามๆกัน เด็กหนุ่มที่โดนล้อแยกเขี้ยวใส่
“ใช่ก็บ้าแล้ว
รีบๆกลับบ้านไปเลยไป ยัยหัวมัน! ฉันจะไปสวนพฤกษศาสตร์น่ะ ไม่อยู่นานหรอกไม่ต้องห่วง
ไปล่ะ!” นัยน์ตาสีเข้มมองตามแผ่นหลังของคนที่เป็นทั้งเพื่อนและเหมือนน้องชายคนสำคัญที่วิ่งออกไป
แม้จะอยู่บ้านเดียวกันมานาน
หากแต่เมื่อต่างฝ่ายตางเติบโตขึ้นก็ย่อมมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม
แม้ความสัมพันธ์ของเธอและเขาจะยังไม่เปลี่ยนแปลง แต่ก็ต้องมีวันที่ต้องแยกจากกันไปอยู่ดี...
“เอเลนก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ
อย่าไปคิดมากเลยนะ...” ซาช่าเปรยขึ้นเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “ป่ะ!!!
ไปกินอะไรอร่อยๆก่อนกลับบ้านกันเถอะ
ฉันอยากกินไอศกรีมร้านที่มาเปิดใหม่ใกล้ๆสถานีสุดๆเลย มิคาสะไปเป็นเพื่อนฉันทีสิ นะๆ
” เจ้าตัวพูดแจ้วๆพลางส่งสายตาอ้อนแบบลูกแมวน้อย ทำให้คนมองอดถอนใจออกมาอย่างระอาไม่ได้
“...ฉันไม่เลี้ยงเธอหรอกนะซาช่า”
“เย้! มิคาสะน่ารักที่สุดเลยย!!”
“พูดอะไรน่าขยะแขยงชะมัด...”
ถึงปากจะว่าอย่างนั้นแต่ก็มีรอยยิ้มจางๆแต้มบนใบหน้า แถมยังยอมเดินไปกับเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลผู้ร่าเริงอย่างไม่เกี่ยงงอนแต่อย่างใด
ฝ่ายเอเลนเมื่อแยกกับพวกมิคาสะมาแล้วก็วิ่งไปยังอาคารเรือนกระจกที่เห็นหลังคาโปร่งใสสะท้อนแสงแดดยามเย็นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
แม้จะเป็นช่วงเวลาเลิกเรียนแต่ตามท้องถนนกลับไม่มีรถแล่นเยอะเท่าใดนัก เหตุเพราะว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่มีการแข่งขันกีฬาระหว่างโรงเรียนทำให้บางโรงเรียนซึ่งทำหน้าที่เป็นสถานที่จัดการแข่งขันและที่พักนักกีฬานั้นต้องหยุดทำการเรียนการสอนชั่วคราว
จึงทำให้ถนนโล่งกว่าปกติ
ในที่สุด เมื่อวิ่งมาจนถึงหน้าทางเข้าก็ต้องหยุดพักหายใจก่อน
พลันกลิ่นหอมละมุนก็ลอยโชยมาแตะประสาทสัมผัสรับกลิ่น
ดวงตาสีมรกตสอดส่องมองหาถึงที่มาของกลิ่นอันปลอบประโลมนี้ ก่อนจะสะดุดเข้ากับเจ้าดอกไม้ล้มลุกสีขาวที่มีดอกคล้ายกระดิ่งเป็นพวงห้อยระย้าโค้งลงมาราวจะคำนับต่อผู้ที่พบเห็น
สีสันที่ดูสะอาดบริสุทธิ์นั้นชวนให้น่าเอ็นดู
สองเท้าขยับพาร่างโปร่งให้เข้าไปหาโดยอัตโนมัติ
“กลิ่นนั่น...มาจากเจ้าต้นนี้สินะ”
เมื่อยิ่งขยับเข้าไปใกล้ก็ยิ่งรับรู้ได้ชัดถึงกลิ่นหอมที่ราวกับจะสะกดตรึงให้ลุ่มหลงในกลิ่นนั้นไปตลอดกาล
นิ้วเรียวสัมผัสกลีบดอกลักษณะแปลกนั้นเบาๆ
“อา...
กินได้รึเปล่าเนี่ย? ไหนดูซิว่าชื่ออะไร... ลิลี่...ออฟเดอะวัลเลย์...
ลิลี่แห่งหุบเขางั้นเหรอ? ชื่อแปลกดีแฮะ” เด็กหนุ่มเฝ้ามองดูเจ้าดอกไม้นั้นอย่างเพลิดเพลินจนไม่ทันได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคน
“นั่นน่ะ มีพิษนะ”
เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำเอาหนุ่มน้อยสะดุ้งตกใจรีบลุกขึ้นยืนเพื่อเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้น
“ผมไม่ได้จะเด็ดเก็บไปกินนะครับ! อ๊ะ!”
“...ไม่เจอกันนานเลยนะเอเลน”
“ระ..รีไวล์ซัง!” สรรพนามที่ใช้เรียกที่ไม่เหมือนเคยทำให้คนถูกเรียกคิ้วกระตุกเล็กๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉย
เอเลนจ้องมองใบหน้าคมที่มีร่องรอยความอ่อนล้าจากการหักโหมทำงานทำให้ดู...มีอายุ...กว่าตอนที่เจอกันครั้งสุดท้ายพอสมควร
แต่ก็ไม่แปลกเพราะพี่ชายข้างบ้านคนนี้มีอายุห่างจากเขาเกือบรอบปีได้
นัยน์ตาสีรัตติกาลยังคงไว้ซึ่งความนิ่งเหมือนเคย
ที่เปลี่ยนไปก็คงมีแค่การแต่งกายที่เป็นชุดทำงาน
กับบุคลิกของคนวัยทำงานที่แผ่ออร่าออกมาจนรับรู้ได้...
“มองแบบนั้นจะหาเรื่องกันรึไง?”
“หะ..หา!! เปล่านะครับ! ก็แค่...ไม่เจอกันนานเลยนะครับ แหะๆ” เด็กหนุ่มหัวเราะเจื่อนๆ ...ใครจะไปกล้ามีเรื่องกับพี่ท่านกันล่ะ! เขายังจำได้ว่าเมื่อนานมาแล้ว มีอยู่วันหนึ่งที่คนตรงหน้ากลับบ้านมาด้วยสภาพสะบักสะบอมราวกับไปฝ่าพายุที่ไหนมา
ทำเอาทั้งเขาและพ่อแม่ตกอกตกใจใหญ่ พอสืบสาวเรื่องราวก็ได้รู้ว่าพี่ท่านไปมีเรื่องกับพวกอันธพาลที่เมาแล้วมากร่างแถวๆมหาวิทยาลัย
ได้ยินแว่วๆว่าฝ่ายนั้นเจ็บหนักจนต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มโรงพยาบาลไปสองสามราย แต่เจ้าตัวกลับไม่มีแผลอะไรเลยสักนิดนอกจากรอยฟกช้ำเล็กๆสองสามรอย...
...ถึงจะผ่านมานานมากแล้วแต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะรับหมัดจากคนๆนี้หรอกนะ!...
“...ว่าแต่นายมาทำอะไรที่นี่?”
“อ้อ แค่แวะมาเดินเล่นน่ะครับ
อากาศที่นี่สดชื่นดี ผมชอบ”
“ยังเหมือนเดิมเลยนะ...”
เอเลนเลิกคิ้วงงๆกับถ้อยคำนั้น “นายน่ะ ตอนเล็กๆก็ชอบลากฉันมาขลุกอยู่ที่นี่ทั้งวันแล้วก็หลับจนฉันต้องแบกไปส่งพ่อแม่นายเกือบทุกวัน”
น้ำเสียงทุ้มที่เอ่ยเล่าเจือรอยขบขันอยู่ในนั้นทำให้เจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลรู้สึกอายขึ้นมากระทันหัน
“เรื่องแบบนั้นมันตั้งนานมาแล้วนี่ครับ!!! ตอนนี้ผมสูงกว่าคุณแล้วด้วยซ้ำ!!!” สิ้นประโยคบรรยากาศก็ถูกปกคลุมด้วยความอึมครึมมาคุทันที คนที่หยุดอยู่กับที่ด้วยความสูง
160 มาตั้งแต่สมัยขึ้นม.ปลายจนตอนนี้อยู่ในวัยทำงานเต็มตัวสาวเท้าเข้ามาใกล้เจ้าเด็กปากดี
“โฮ่...
อย่างนั้นเหรอ...” และโดยไม่ทันตั้งตัว
มะเหงกลูกงามก็ถูกบรรจงเคาะโป๊กลงมากลางหน้าผากของเจ้าเด็กที่ตัวสูงกว่าอย่างแรงจนเจ้าตัวถึงกับไร้คำพูด
น้ำตาเอ่อคลอด้วยความเจ็บปวดมึนงง
“อึก!!!...”
ไม่มีคำพูดใดๆหลุดรอดออกมาจากคนที่โดนประทุษร้ายเพราะปากของตัวเองที่เผลอพูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง(?)เข้า
ด้วยสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอีกทั้งยังเกรงในพลังอำนาจของมะเหงากแสนเจ็บนั่นอีก
ความรู้สึกที่แสนคุ้นเคยเหมือนในวันวานค่อยกลับเข้ามาสู่ความทรงจำทีละน้อยโดยไม่มีใครรู้
กลิ่นที่หอมจางยังคงกรุ่นละไมอยู่อย่างนั้น
ช่อกสีขาวเป็นพวงนั้นถูกละทิ้งไว้ตามเดิมอยู่เบื้องหลังเมื่อทั้งสองต่างค่อยๆเดินจากไปไกลเรื่อยๆ
สิ่งที่เหมือนจะขาดหายไปเมื่อนานมาแล้วนั้น
บัดนี้ได้กลับมาสู่ที่ๆเป็นทั้งอดีตและปัจจุบันที่กำลังดำเนินไปเรื่อยๆ...
...แม้จะยังไร้คำพูดและการกระทำใดๆ...
...ความรู้สึกบางอย่างที่หยั่งรากมานานแสนนานในจิตใจนั้น
มีสัญญาณบางอย่าง บอกให้รับรู้ว่าความรู้สึกนั้นกำลังจะถูกสานต่อในไม่ช้า...
...รอคอยเพียงวันเวลาที่เหมาะสมเพื่อที่จะเติบโตและเบ่งบาน...
...ในหัวใจ...
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Chapter
Two – Lily of the Valley : End
สวัสดีค่ะ ขออภัยที่หายไปนานเลยนะคะ
พอดีว่าเพิ่งพ้นช่วงไฟนอลมาแบบฉิวเฉียดบวกกับเรื่องยุ่งๆทำให้ไม่มีเวลาแล้วก็เหนื่อยจนหมดแรงที่จะทำอะไรๆหลายอย่างเลย
TvT
แต่ในที่สุดตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้ว!!!! น่าจะมาอัพได้ถี่กว่าเดิมเยอะเลยล่ะค่ะ
5555555 แต่ก็ยังติดเรียนพิเศษอยู่ดี TT’
สำหรับดอกไม้ประจำตอนนี้คือ Lily of the Valley ค่ะ! แม้ว่าดอกของมันจริงๆแล้วจะมีหลายสี แต่โดยส่วนตัวแล้ว คิดว่าสีขาวสวยที่สุดแล้วค่ะ
ดอกจะมีรูปร่างคล้ายกระดิ่ง ออกดอกเป็นช่อพวงสวยมากๆ
แต่ว่าก็มีพิษร้ายแรงอยู่ในตัวด้วยล่ะค่ะ
หากใครสนใจข้อมูลและความหมายเกี่ยวกับดอกไม้ ในอนาคตคิดว่าอาจจะมีตอนพิเศษที่ว่าด้วยความหมายของดอกไม้ต่างๆที่ถูกนำมาใช้ในเรื่องค่ะ!
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ!!
ดีใจมากๆเลยสำหรับทุกคอมเม้น ติชมได้ตามสะดวกเลยค่ะ!
เผลอแป๊ปเดียวกำลังใกล้จะกินเด็กอย่างสมบูรณ์แล้วรึคะเนี่ย
ตอบลบอาจจะไม่ได้แวะเข้ามาบ่อย แต่ตามเชียร์อยู่นะคะ!!
เรื่องน่ารักดีจังครับ
ตอบลบจะค่อยติดตามเรื่อยๆครับ
พยายามเข้านะครับ
ชอบคู่รีเอที่สุดเลยล่ะ....เรื่องนี้อ่านแล้วเบาๆ สบายๆดีมากเลยครับ
ชอบคำลงท้ายอย่างแรงงงงงงงง!!!
ตอบลบ...รอคอยเพียงวันเวลาที่เหมาะสมเพื่อที่จะเติบโตและเบ่งบาน...
...ในหัวใจ...
#อรั๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย เขินแทน ถถถ
รอมาต่อสู้นะค่ะ > < พระนางได้พบกันสักที!