[KHR FIC] Love at first sight (6927)

Title : Love at first sight
Writer : Meteor Witch
Pairing : 6927
Rate : PG – 13
Type : Romantic
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

----- Love at first sight -----
บทนำ

…คุณเชื่อในโชคชะตาไหม?...

…เรื่องราวมากมายที่เคยได้พบและได้ยินมา เกือบทุกเรื่องล้วนแล้วแต่ผูกโยงใยมาที่คำๆนี้ทั้งนั้น…

…แถมส่วนใหญ่ยังเรื่องที่เกี่ยวกับความรักอีก…

…แต่ว่า…มันคงไม่มีวันที่เกิดเรื่องราวมหัศจรรย์แบบนั้นกับตัวผมหรอก…

                        “สวัสดีค่า ยินดีต้อนรับค่า จะรับอะไรดีคะ?” เสียงหวานเจื้อยแจ้วของพนักงานเสิร์ฟในร้านกาแฟขนาดกลางที่ตั้งอยู่ริมทางสัญจรหลักของประชากรในแถบนี้  กลิ่นกาแฟคั่วหอมกรุ่นลอยอ่อนโชยคลุ้งในอากาศ โต๊ะและที่นั่งต่างถูกจับจองโดยผู้คนหลากหลายวัยทั้งนักเรียน นักศึกษา หรือคนทำงานแล้วก็มีให้เห็นอยู่จนชินตา


                        “เฮ้อ…ขี้เกียจจะตายอยู่แล้วเนี่ย!” ร่างเล็กที่นั่งเท้าคางอย่างเบื่อหน่ายตรงเคาน์เตอร์สำหรับคิดเงินถอนหายใจก่อนจะบิดขี้เกียจอีกทีแถมท้าย และสิ่งที่ได้รับหลังจากอากัปกิริยานั้นคือมีก้อนของปริศนาพุ่งใส่หัวเข้าอย่างแรงจนหัวทิ่มหน้าจิ้มเคาน์เตอร์

                        “คิดจะอู้รึไง???” เสียงเย็นยะเยียบเข้มทุ้มปริศนาเอ่ยถามมาจากบริเวณด้านในของตัวครัวสำหรับทำขนมหวานและเครื่องดื่ม พร้อมกับแผ่รังสีสังหารที่แม้จะมองไม่เห็นเจ้าของเสียงแต่ก็สร้างความสยองให้แก่คนตัวเล็กที่เคาน์เตอร์ได้ไม่น้อย


                        “เอ้อ..ปะ เปล่าหรอกครับ แหะๆ แค่เหนื่อยนิดหน่อยเลยบ่นๆไป ไม่ต้องสนใจผมหรอกครับคุณฮิบะ…” ไม่ทันจะจบประโยค ของบางสิ่งก็ถูกเขวี้ยงออกมาจากครัวเฉียดหน้าร่างบางไปเพียงไม่กี่เซ็น  ประกายสีเงินสะท้อนแสงไฟหวานๆในร้านช่างขัดกับเจ้าของสิ่งนี้จนอยากจะร้องไห้(?)  คนตัวโตไม่เต็มที่กุลีกุจอเช็ดเคาน์เตอร์และแก้วที่ใช้ประดับอย่างขันแข็ง ริมฝีปากก็ยกมุมยิ้มแบบการค้าทั้งๆที่ในใจแทบจะทรุดลงไปนั่งร้องไห้


            ...เมื่อไหร่เขาจะหมดเวรหมดกรรมกับร้านนี้สักทีนะ!! แล้วก็เจ้าของร้านสุดโหดคนนั้นด้วย…

                        “วันนี้แค่นี้ก็ได้” จู่ๆคำสั่งของคนในครัวก็ทำเอาร่างเล็กเปลี่ยนโหมดอารมณ์ตามแทบไม่ทัน ทำหน้าเอ๋อใส่คำพูดนั้นอย่างงุนงง

“คุณมีปฐมนิเทศนี่ รีบๆไปซะ”  สึนะทำหน้าเหวออกมาอย่างคาดไม่ถึง  เจ้าของร้านนี้ใจดีแบบนี้ด้วยเหรอ หากแต่คนฟังแทบจะกัดลิ้นตัวเองตายเมื่อได้ยินวลีต่อมา

“หัก 15%  ค่าเสียเวลา” ร่างบางได้แต่ทำใจแล้วเดินไปเก็บข้าวของพลางน้ำตาตกในไปด้วย  พี่ท่านจะหักอะไรนักหน๊าาาาา เงินเดือนแคชเชียร์มันก็ไม่มากอยู่แล้ว ยังจะหักอีก ตั้ง 15% ทูน่าอยากตาย…

                        ซาวาดะ  สึนะโยชิสะพายกระเป๋าใบโตเดินไปบนฟุตบาธอย่างห่อเหี่ยว ออร่าความมืดมนแผ่กระจายออกมาเต็มที่จนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาสะดุ้งตกใจเป็นระยะๆ เพียงเวลาไม่นานนัก เท้าเล็กๆของเจ้าตัวก็พาร่างแฟ่บๆที่หมดแรงทั้งกายและใจมาถึงสถานีรถไฟฟ้า เพราะตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงของคนวัยทำงาน ผู้คนในบริเวณนี้จึงไม่น้อยเท่าไรนัก

                        หลังจากซื้อตั๋วเรียบร้อยสึนะก็มายืนหดหู่อยู่ที่ชานชาลารถไฟ พลางกระชับผ้าพันคอสีน้ำตาลโทนเดียวกับผมของเจ้าตัวให้แน่นขึ้นทั้งๆที่อากาศก็ไม่ได้หนาวอะไร หากแต่คงเป็นปฏิกิริยาที่ชินจนเป็นนิสัยไปแล้วของเจ้าตัวมากกว่า  นัยน์ตาสีน้ำตาลเหม่อมองไปยังอีกฟากฝั่งตรงข้ามด้วยความรู้สึกโหวงเหวงว่างเปล่า ในหัวคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนไม่ทันสังเกตถึงรถไฟที่กำลังเทียบเข้าจอดที่ชานชาลา

                        เสียงฝีเท้าของเหล่ามนุษย์เงินเดือนที่พากันจับจองแย่งที่นั่งกันในโบกี้ก็ปลุกให้ร่างเล็กตื่นจากภวังค์ของตน ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปยืนในตัวรถไฟฟ้า  แม้จะมีคนมาก แต่ก็ยังมีทีว่างมากพอหรือมากเกินไปด้วยซ้ำสำหรับการยืนในรถไฟ เนื่องจากที่นั่งทุกที่ถูกนั่งไปหมดแล้ว สึนะเลี่ยงไปยืนริมประตูอีกด้านที่ตรงข้ามกับประตูที่เข้ามา พลันสายตาก็เหลือบไปพบ…

                        ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเครื่องแบบสีเข้มที่คิดว่าน่าจะเป็นชุดแฟชั่นมากกว่ายืนอยู่ที่ชานชาลาของด้านนั้น นัยน์ตาสองสีดูแปลกตาและเจ้าเล่ห์จนยากจะคาดเดา เรือนผมสีไพลินที่เซ็ตเป็นทรงคล้ายสับปะรด แม้จะดูประหลาดแต่กลับเข้ากับกรอบหน้าคมได้อย่างลงตัว

                        นัยน์ตาสองสีเองก็มองมาทางร่างเล็กเช่นกัน หากมองเผินๆแล้ว เหมือนไม่มีความรู้สึกใดๆปรากฏในนั้น หากแต่บางสิ่งบางอย่าง…ในความรู้สึกของคนตัวเล็กกลับรู้สึกถึงความอ้างว้างและความเศร้าโศกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ เมื่อดวงตาสองคู่สบประสาน  ความรู้สึกแปลกๆก็แล่นปลาบเข้ามาในหัวใจของร่างบาง  ลมหายใจราวกับถูกเหนี่ยวรั้งไว้ จังหวะหัวใจก็กลับสะดุดเพี้ยนไป  และราวกับว่านัยน์ตาสองสีนั้นจะมีอำนาจหรือเวทมนต์ร้ายกาจ ที่ดึงดูดสายตาของสึนะโยชิเอาไว้โดยไม่สามารถละสายตาได้เลย มือบางขยับอย่างเลื่อนลอยเขาไปใกล้จนแนบกับประตูรถไฟ ความคิดในสมองว่างเปล่าเบาหวิว…แล้วก็…อบอุ่นอย่างประหลาด.....

                        “….…นะ สึนะ สึนะ!!!” เสียงเรียกค่อนข้างดังทำเอาคนถูกเรียกสะดุ้งเฮือก เมื่อหันหลังกลับไปก็เจอร่างสูงใหญ่ของเพื่อนสนิทที่จ้องมาอย่างเป็นห่วงปนงงนิดๆ

                        “เป็นอะไรรึเปล่าน่ะ? แล้วทำไมวันนี้เลิกงานไวล่ะ?”

                        “อะ...อืม ฉะ..ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอกยามาโมโตะ  แล้วก็วันนี้คุณฮิบาริให้เลิกงานก่อนเวลาน่ะ เลยมาเร็ว”  สึนะเรียบเรียงคำพูดอยู่นานอย่างคนที่หาสติของตัวเองไม่เจอก่อนจะตอบรวด ก่อนที่จะถูกถามอะไรมากกว่านี้ เสียงล้อโลหะกระทบรางเหล็กของรถไฟที่กำลังเคลื่อนขบวนออกจากสถานีก็ช่วยเรียกความคิดแรกของคนตัวเล็กกลับมาอีกครั้ง

                        …ผู้ชายคนนั้นล่ะ…

                        นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่ใสกวาดมองหาร่างที่ทำให้หัวใจเต้นแรงแม้เพียงจะเสี้ยววินาที แต่กลับทำให้รู้สึกว่า ชีวิตที่เคยเหมือนก่อนเก่า จะถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่งบางอย่าง…

                        “นายมองหาใครเหรอ สึนะ??”  ยามาโมโตะเรียกอีกครั้งเมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กของเขาท่าทางเหม่อลอย พลางกวาดตามองหาใครสักคนที่ชานชาลาฝั่งตรงข้ามโดยอัตโนมัติ

                        “อ๊ะ เปล่าหรอก เปล่าหรอกนะ…” ดวงหน้าใสหม่นจางลง ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้เพื่อนสนิทต้องเป็นห่วง

                        “เรารีบไปกันเถอะ ป่านนี้โกคุเดระคุงคงรอแย่แล้วล่ะ”

                        ต้นไม้ร่มหนาครึ้มช่วยบังแดดที่ร้อนแรงในยามบ่ายให้เหลือเพียงแต่บรรยากาศเย็นสบาย ม้าหินอ่อนมากมายใต้ร่มใบถูกจับจองจนเกือบหมดแล้ว นักศึกษาหลากหลายชั้นปีบ้างก็กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน  บ้างก็ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือเรียนอย่างตั้งใจ  ขาสองคู่ที่ความยาวต่างกันพากันก้าวเข้าไปบริเวณนั้นก่อนจะช่วยกันมองหาใครอีกคน


                        “นี่!!! ฉันอยู่ทางนี้เฟ้ย!!!!” เสียงตะโกนแหวกบรรยากาศสงบๆดังมาจากส่วนในของลานหินอ่อนทำให้บางพวกสะดุ้งตกใจ ก่อนสายตาเกือบทั้งบริเวณจะสอดส่ายหาเจ้าของเสียง

                        สึนะและยามาโมโตะรีบจ้ำเข้าไปหาเจ้าของที่นั่งที่ส่งเสียงทำลายความสงบสุขอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เพื่อนอีกคนต้องเรียกซ้ำอีกครั้ง เพราะหากเสียงโวยวายขึ้นอีกรอบ เขาสองคนคงได้โดนสายตาประชาชีรุมประณามแน่

                        “ทำไมมาช้ากันจังห๊ะ!! ฉันรอตั้งเกือบยี่สิบนาทีแล้วนะเฟ้ย!!”

                        “ฮะๆๆ พอดีว่ารถไฟมาเลตมากเลยน่ะ ปกติก็ไม่เห็นจะเป็นอย่างนี้เลยน้า” ยามาโมโตะหัวเราะก่อนอธิบายอย่างอารมณ์ดี  นัยน์ตาสีเขียวตวัดฉับทันทีที่จบประโยค

                        “ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยนะแก ไอ้สมองถั่ว ไอ้หัววาซาบิ!”

                        “เอาน่าๆ โกคุเดระคุง  อย่าไปว่ายามาโมโตะเลยนะ ที่ช้าเพราะฉันมัวแต่ชักช้าอืดอาดต่างหากล่ะ”  ร่างเล็กเอ่ยห้ามคำพูดที่กำลังจะทะลักออกมาจากปากของเจ้าของผมสีเงิน  โกคุเดระสะบัดหน้าอย่างขัดใจก่อนจะยอมหยุดตามคำขอของเพื่อนสนิท

                        “ชิ ก็ได้ฟะ”

                        คนตัวเล็กถอนหายใจเบาๆ  วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศสำหรับนักศึกษาปีแรกที่เพิ่งเข้ามาใหม่ และรวมไปถึงกิจกรรมรับน้องที่สุดแสนหรรษาแก่รุ่นพี่แต่ทรมาทรกรรมรุ่นน้องซะเหลือเกิน  ตาสีน้ำตาลมองเพื่อนทั้งสองข้างกาย ก่อนจะรู้สึกอบอุ่นใจ

                        ทั้งโกคุเดระ  ฮายาโตะและยามาโมโตะ  ทาเคชิต่างก็เป็นเพื่อนสนิทของเขามาตั้งแต่ ม.ต้นแล้ว  ไม่ว่าจะพบเรื่องดีหรือร้ายอะไร ทั้งสองก็จะคอยช่วยเหลือเขาไม่เคยจะทิ้งเขาไปแม้แต่ครั้งเดียว  เมื่อจบมัธยมปลาย พวกเขาทั้งสามคนต่างก็สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันได้ ในวันนี้พวกเขาทั้งสามคนจึงมานั่งในรั้วมหาวิทยาลัยเพื่อรอเวลาเริ่มปฐมนิเทศ

                        พอคิดถึงตรงนี้  ใบหน้าใสติดจะหวานของร่างบางก็มีสีสันขึ้นมา รอยยิ้มจากความรู้สึกตื้นตันก็ปรากฏขึ้นบนกรอบหน้า  จนสร้างความงุนงงให้กับเพื่อนทั้งสอง

                        “ยิ้มอะไรล่ะน่ะ สึนะ”

                        “เหะๆ.. ไม่มีอะไรหรอกน่า ป่ะ ลุกกันได้แล้ว เดี๋ยวเข้าหอประชุมสายแล้วจะโดนรุ่นพี่เล่นงานเอานะ”

                        ตอนเย็นหลังจากเสร็จพิธีปฐมนิเทศ เขาก็รีบร่ำลาเพื่อนทั้งสองคนเพื่อไปทำงานพิเศษที่ร้านกาแฟของฮิบาริ  เคียวยะ ที่รู้จักกับพ่อแม่ของเขาและถูกนำตัวมาฝากให้กลายเป็นแรงงานทาสที่ร้านนี้ตั้งแต่ม.ปลายปีสอง  ทั้งๆที่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากนอกจากคิดเงิน แต่ทำไมเวลามาทำงานพิเศษทีไรจะต้องกลับบ้านไปอย่างหมดพลังงานทุกทีเลย

                        “มาช้าไปสามนาที ยี่สิบเจ็ดวิ หักจากโบนัส 3%”  เสียงโหดๆทักทายมาจากหน้าเคาทน์เตอร์บาร์ทันทีที่เห็นหัวฟูปรากฏในร้าน

                        “ม่ายยยยยยยยยน้าาาาาาา คุณฮิบารี้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

                        หากแต่เสียงโหยหวนไม่อาจทำดาเมจกับความคิดแสนเลือดเย็นของร่างสูงผมสีนิลได้ เมื่อทำควมสะอาดเล็กๆน้อยๆเสร็จแล้ว ฮิบาริก็เดินเข้าครัวไป  ทิ้งให้เจ้าปลาทูน่าหัวฟูน้ำตาตกในไหลพรากรอบสองของวัน

                        …ขนาดมาชดเชยทำตอนกะเย็นแล้ว ยังจะอุตส่าห์หักอีก คนอะไรหน้าเลือด!!...

                        คนตัวเล็กได้แต่คิดเคืองแค้นอัดอั้นอยู่ในใจ  ก่อนทำหน้าที่ของตัวเองด้วยการฉีกยิ้มกว้างใส่ลูกค้าซึ่งขัดกับออร่าความแค้นที่แผ่ออกมาจนทำให้ลูกค้าเหงื่อตก พลางมองแคชเชียร์หัวฟูอย่างหวาดระแวง

                        …แคชเชียร์จำเป็นต้องเอาจริงเอาจังขนาดนี้เลยเรอะ…

                        ท้องฟ้าที่เปลี่ยนเป็นสีแดงส้มของพระอาทิตย์ที่กำลังจะร่วงหล่นลับขอบฟ้า หรือแสงสะท้อนจากท้องแม่น้ำที่ระยิบระยับจับใจก็ไม่ได้ทำให้สึนะหลุดจากความคิดคับแค้นใจของตัวเอง

                        …ไอ้คนหน้าเลือด สัตว์เลือดเย็น คนใจมาร  ใจยักษ์!...

                        โดยไม่ทันระวังร่างเล็กจึงชนเข้ากับคนที่เดินสวนทาง  ทำให้เจ้าของหัวฟูๆที่คิดอะไรอย่างงุ่นง่านอยู่หลุดจากภวังค์ออกมาได้ ก่อนรีบขอโทษขอโพยแล้วเดินจ้ำต่อไป  สายลมที่พัดมาวูบไหวเป็นระยะของฤดูใบไม้ร่วงทำให้มือบางเผลอขยับผ้าพันคออย่างอัตโนมัติ ก่อนที่สายตาจะไปพบกับใครบางคนที่ยืนอยู่ริมแม่น้ำสีทองนั้น

                        ไม่รู้ว่าตอนไหนที่เท้าเล็กหยุดก้าวเพื่อที่จะยืนมองแผ่นหลังของร่างสูงเจ้าของผมสีไพลินทรงแปลกตา แต่ประทับอยู่ในใจของร่างบางอย่างไม่อาจลบเลือน

                        …คนๆนั้น…

                        ราวกับจะรู้สึกถึงสายตาที่มองมา  ร่างในชุดเครื่องแบบหันหลังกลับมาและพบกับดวงตาสีน้ำตาลที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว  สายตาของทั้งสองถูกดึงดูดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว  ลมหายใจของคนตัวเล็กสะดุดไป เมื่อถูกจ้องมองด้วยนัยน์ตาสีแปลกแต่น่าหลงใหลนั่น  ความคิดหนึ่งแทรกเข้ามาในหัวใจจนทำให้ใจเต้นผิดจังหวะกว่าที่เคย

                        …นี่น่ะเหรอ…รัก…แรกพบ…

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

ลงฟิคครั้งแรก  ยังไงก็ขอฝากไว้ด้วยนะคะ